“พี่ชาย พี่นี่แหละที่ขโมยตราอาคมของหนูไปใช่ไหม?”
อาซุ่ยน้อยเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มพลางสูดดมอย่างสงสัย มีกลิ่นตราอาคมของเธอจริง ๆ นอกจากนั้น เธอยังสัมผัสได้ถึงบุญกุศลอันเปี่ยมล้นจากตัวเขาอีกด้วย
พี่ชายคนนี้ชาติก่อนต้องเป็นคนใจบุญอะไรมาก ๆ แน่เลย
อาซุ่ยน้อยคิดไปพลาง จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นตุบ ๆ แรงขึ้นสองที จากนั้น หัวของเธอก็ถูกมือข้างหนึ่งดันเบา ๆ
อาซุ่ยน้อยเงยหน้าขึ้นทันที ก็สบเข้ากับดวงตาสีจาง ๆ ของเด็กหนุ่มพอดี
เขามองเธอ ไม่ยอมเอ่ยปากก่อน แววตาประเมิน พร้อมทั้งมีความระแวดระวังอยู่บ้าง
“พี่ชายตื่นแล้ว คืนตราอาคมให้หนูได้ไหม?”
อาซุ่ยน้อยถามอย่างสุภาพและจริงใจ
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปพักใหญ่จึงปริปาก เสียงแหบแห้ง
“อะไรนะ ตราอาคม...”
“ก็คือ...” อาซุ่ยน้อยคิดหาคำอธิบายอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกไม่ออก “ก็คือตราอาคมนั่นแหละ”
เมื่อเห็นเขางุนงง อาซุ่ยน้อยจึงเอามือทำท่าเทียบตัวอักษรบนตราอาคม
“แบบนี้ แบบนี้น่ะ”
เด็กหนุ่มมองเธอ สีหน้าก็ยังไม่เข้าใจชัดเจน
อาซุ่ยน้อยเลิกล้มทันที
มองซ้ายขวาที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน แล้วถามเขาอีก
“แล้วทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่?”
ดวงตาของเด็กหนุ่มวูบไหวเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้า
“ไม่รู้”
“แล้วพี่ชื่ออะไร?”
“ลืมแล้ว”
อาซุ่ยน้อยขัดใจ
ทำไมเขาถึงไม่รู้อะไรเลยนะ?
ทันใดนั้น เธอก็ดึงเสื้อผ้าของอีกฝ่าย ชี้นิ้วไปที่ตัวอักษรปักตัวหนึ่ง ทำท่าเหมือนค้นพบทวีปใหม่
“หนูรู้แล้ว พี่ชื่อเสี่ยวอัน เสี่ยวอันอัน!”