อาซุ่ยกับซือเป่ยอันไม่ได้รีบกลับยมโลกทันที
ก็เพิ่งฟื้นขึ้นมาไม่นาน ใครจะอยากกลับไป 'ทำงาน' เร็ว ๆ แบบนั้นล่ะ
แม้แต่การออกตรวจตราก็ยังไม่เอา
อาซุ่ยเลยชวนซือเป่ยอันไปพบเพื่อน ๆ อีกกลุ่มของเธอในโลกต่างมิติ
เทียบกับอาซุ่ยที่เดินทางมาโลกต่างมิติทุกปี ซือเป่ยอันมาแค่ครั้งเดียวเมื่อสิบปีก่อนตอนถูกพากลับมา และอีกครั้งหลังจากเปิดยมโลกขึ้นใหม่เมื่อสามปีก่อน
แต่ตลอดสามปีนั้น เขามาโลกต่างมิติก็เพื่อมาดูอาซุ่ย กับเช็กสภาพการผสานของยมโลกเท่านั้น ที่เหลือเวลาทั้งหมดอยู่ในโลกเดิม
ดังนั้นโลกต่างมิตินี้ เขาจึงไม่ค่อยคุ้นเคย
จุดแรกที่อาซุ่ยพาเขาไปคือสถาบันชิงหยุน
เพราะเคยเข้าสิงเจียงเจียงเจียงและอยู่ที่นี่ อาซุ่ยจึงมีความรู้สึกต่อสถาบันนี้แบบพิเศษ
“ข้าวโรงอาหารที่นี่อร่อยมาก!”
ตอนที่อาซุ่ยเดินทางมาโลกต่างมิติตลอดสิบปีหลัง เธอก็แอบมากินข้าวที่โรงอาหารนี่บ่อย ๆ
ป้าที่ตักข้าวในโรงอาหารจำหน้าเธอได้แล้ว
ป้ายิ้มทักทายทันที
“ซุ่ยซุ่ยเองเหรอ? ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็นไงบ้าง วันนี้ก็ข้าวหนึ่งชั่งเหมือนเดิมเหรอ? วันนี้ขาไก่อร่อยเป็นพิเศษเลย เอาสิบชิ้นไหม?”
ซือเป่ยอันหันไปมองอาซุ่ย ชัดเจนว่าช่วงปีนั้นปริมาณข้าวของเธอที่นี่ก็ไม่เคยลดลงเลย
ดีนี่
เห็นอาซุ่ยลูบท้องตัวเองแล้วโบกมือว่า
“ป้าคะ ตอนนี้หนูกินข้าวปกติแล้วนะ ข้าวสองทัพพีกับขาไก่หนึ่งชิ้นก็พอ ส่วนกับข้าวขอสั่งแยก”
ป้าไม่เจอกันนาน พอได้ยินว่ากินข้าวเป็นปกติแล้วก็ยังเชื่อครึ่ง ๆ ไม่ค่อยกลัว แต่ไม่ช้าเธอก็สังเกตเห็นหนุ่มหล่อสูงระยับที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เด็กสาว เธอจึงยิ้มเข้าใจทันที