คำพูดของว่านซั่วทำให้หนานจือจือชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ถึงตอนนั้นที่รับเลี้ยงว่านซั่วจะเป็นความคิดของเธอ แต่ในใจลึก ๆ แล้วว่านอวิ๋นเทาก็เอ็นดูเด็กคนนี้จริง ๆ
ทุกอย่างที่เจียวเจียวมีในบ้าน เสี่ยวซั่วก็ต้องได้รับเช่นกัน
เธอไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากตัวเองเพิ่งเดินออกจากว่านอวิ๋นเทาไม่นาน ว่านอวิ๋นเทาจะทิ้งเสี่ยวซั่วเสียแล้ว
แค่เพียงวันเดียวที่เธอจากไป เด็กที่เคยสะอาดสะอ้านก็เปลี่ยนไปจนผิดหูผิดตา ผมเผ้าก็ไม่ได้หวี เสื้อผ้าก็ยับยู่ยี่
ไม่ว่าจะอย่างไรก็เป็นเด็กที่เลี้ยงมากับมือ หัวใจของหนานจือจือก็อ่อนลงตามสัญชาตญาณ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงใสดังกังวานของอาซุ่ยน้อยดังขึ้นข้างหู เธอถามว่า
“คุณพี่ชายใจร้าย เมื่อวานม่าม้าของอาซุ่ยถามนายไม่ใช่เหรอ นายบอกว่าไม่อยากไปกับม่าม้านี่”
น้ำเสียงเด็กไร้เดียงสาพร้อมคำถามที่ดูจริงใจ ทำให้สีหน้าสงสารของว่านซั่วแข็งค้างโดยไม่รู้ตัว และทำให้ความสงสารที่เพิ่งก่อตัวในใจของหนานจือจือหยุดลงทันที
เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวาน ตอนที่เสี่ยวซั่วปฏิเสธเธอ ยังกลับมาพูดจาตำหนิเธอ
เขาบอกให้เธอเลิกก่อเรื่องได้แล้ว
ถึงว่านซั่วจะยังเด็ก แต่เพราะเคยอยู่ในสถานสงเคราะห์มาก่อน เขาจึงมีความคิดที่โตกว่าเด็กทั่วไป และฉลาดมาก
หนานจือจือไม่เชื่อว่าเมื่อวานที่เขาเข้าข้างว่านอวิ๋นเทา เป็นเพราะฟังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาแค่คิดตรง ๆ ว่าเธอกับซุ่ยซุ่ยจะถูกไล่ออกไปตัวเปล่า เลยอยากอยู่กับตระกูลว่านที่เพียบพร้อมกว่า
พอได้สติ เธอก็สังเกตเห็นเล็บที่ถูกตัดจนสะอาดเรียบร้อยของว่านซั่ว และกลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากตัวเขา