ไม่แปลกที่เขาจะถามเช่นนี้ ก็เพราะสามีภรรยาคู่นั้นดูยังไงก็ไม่เหมือนพ่อแม่แท้ ๆ
ใครที่ไหนจะใช้ลูกแท้ ๆ เป็นเครื่องมือหาเงินแล้วบีบคั้นอย่างหนัก?
แต่น่าเศร้า บนโลกนี้มักมีพ่อแม่บางคนที่ไม่คู่ควรกับการเป็นพ่อแม่
“ไม่ใช่นะคะ”
เสียงของอาซุ่ยน้อยดังขึ้นก่อนเงาดำเสียอีก
เธอพูดอย่างหนักแน่น ขณะที่เงาดำก็ยืนนิ่งไม่โต้แย้งแม้แต่ครึ่งคำ
หนูเบตตี้เป็นลูกของพ่อกับแม่เธอจริง ๆ
เพียงแต่พ่อกับแม่ของเธอ... เป็นคนไม่ดี
“แต่เธอบอกว่ามันคือผีแม่ของหนูเบตตี้ไม่ใช่เหรอ??”
หนานจิ่งเฉินฉวยโอกาสแทรกขึ้นมาถามในที่สุด
ตามที่พวกเขาได้ยิน ผีแม่ ก็คือผีของแม่ไม่ใช่เหรอ??
“ก็ใช่ผีแม่ค่ะ”
อาซุ่ยน้อยบอก “แต่ผีแม่ไม่ใช่แม่ของใคร มันคือผีที่เกิดจากความยึดติดของแม่มากมาย”
ก็เหมือนกับผีร้ายที่พบในบ้านของกู่เชียนหัว
มันไม่ใช่ผีร้ายที่เกิดจากเด็กคนไหนตายแล้วกลายเป็น
หากแต่เป็น “สิ่งอัปมงคล” ที่รวมตัวจากความยึดติดของเด็กถูกทอดทิ้งหลังตาย
พวกมันเกิดจากความยึดติด และจะเข้าหาสิ่งที่ความยึดติดนั้นผลักดันโดยธรรมชาติ
เหมือนกับที่ผีร้ายต้องการบ้าน
ส่วนผีแม่ ก็จะคอยปกป้องเด็กทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือโดยสัญชาตญาณ
เพราะมันคือ “แม่” จึงได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กตามธรรมชาติ
หนูเบตตี้คงเคยร้องขอ และมันได้ยินเข้า มันจึงมาอยู่ข้างกาย คอยเฝ้ารอบตัวของหนูเบตตี้