ได้ยินคำว่าพบเจอเคราะห์ หนานจือจือและหนานจิ่งเฉินต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา รอไม่ทันที่เธอจะถามละเอียด อาซุ่ยน้อยก็พูดต่ออีกว่า
“วันนี้คุณน้าจะทะเลาะกับคนอื่น”
หนานจิ่งเฉินได้ฟังก็พากันพูดไม่ออก ก็แค่นี้?
ทะเลาะกันสักหน่อยนับว่าเป็นเคราะห์อะไร?
หรือว่าเขาจะฆ่าคนอื่นตาย หรือว่าฝ่ายตรงข้ามจะฆ่าเขาตาย?
หนานจิ่งเฉินคิดเช่นนี้ จึงถามออกไปเช่นนั้น อาซุ่ยน้อยฟังจบกลับส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างมีเรื่องมีราว
“คุณลุงห้าฆ่าคนไม่ตายหรอก แต่ท่าทางที่คุณลุงห้าตีคนจะถูกถ่ายไว้ แล้วในอินเทอร์เน็ตก็จะมีคนจำนวนมากด่าคุณลุงห้า พลังลบพวกนี้จะก่อตัวเป็นเคราะห์หนึ่ง สุดท้ายจะทำให้กิจการของคุณลุงห้าเสียหาย”
อาซุ่ยน้อยรู้สึกว่าคุณลุงห้าถึงจะเจ้าเล่ห์ไปหน่อย แถมยังน่ารังเกียจอยู่บ้าง แต่ว่าคราวก่อนเขามอบของขวัญให้ตน อาซุ่ยก็เลยตัดสินใจจะช่วยเขาสักหน่อย
เมื่อได้ฟังคำของอาซุ่ย หนานจือจือและหนานจิ่งเฉินมิได้ถือเป็นเรื่องไม่สำคัญ
เพราะอย่างไรทั้งสองคนก็เคยเห็น “ความสามารถ” ของอาซุ่ยกับตามาแล้ว
ปฏิกิริยาแรกของหนานจือจือคือแนะนำหนานจิ่งเฉินว่าอย่าออกไปข้างนอกกับพวกเธอเลย
ไม่รู้ก็แล้วไป เมื่อรู้แล้ว เช่นนั้นก็ควรหลีกเลี่ยงเท่าที่จะหลีกเลี่ยงได้
แต่หนานจิ่งเฉินคิดไม่เหมือนกัน
เขายอมรับว่าตนเองถึงนิสัยจะไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ลงมือตีคนข้างนอกตามอำเภอใจ
ที่ทำให้เขาควบคุมตนเองไม่อยู่จนอยากลงมือได้ ก็ต้องเป็นเพราะอีกฝ่ายสมควรถูกตีอย่างยิ่ง
เมื่อรู้แล้วว่าสองคนนี้ออกไปข้างนอกอาจพบเจอคนที่ทำให้เขาอดใจไม่ไหวอยากลงมือ เช่นนั้นเขาก็ยิ่งไม่อาจปล่อยให้หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กออกไปข้างนอกตามลำพัง