“ลุงห้า คุณนั่นเอง”
เสียงของอาซุ่ยน้อยพูดตรงไปตรงมา
หนานจิ่งเฉินเงียบกริบไปเลย
ให้ตายสิ
อยากด่า!
หนานจือจือกับหนานเจิ้งเฟิงเดาไว้ก่อนแล้ว แต่ตอนนี้สีหน้าก็ไม่ค่อยดีเหมือนกัน
ใครจะไปยินดี ถ้าในบ้านตัวเองมีคนนอกมาวางแผนร้าย
ส่วนพ่อบ้านนั้นงุนงงอยู่บ้าง
เพราะตำแหน่งที่ฝังของไม่ได้อยู่ใต้หน้าต่างห้องของคุณชายเฉินเลย
เป็นห้องพักแขกทางตะวันตกที่ไม่มีใครอยู่
แต่ตอนนี้ไม่มีใครแคร์เรื่องนั้นแล้ว
เฉินเสวี่ยเฉินถูกจับได้ทุกอย่าง หน้าซีดลงกว่าเดิม และมองอาซุ่ยน้อยด้วยสายตาเหลือเชื่อ
เธอไม่เข้าใจ นี่ก็แค่เด็กอายุสี่ขวบนิด ๆ ทำไมถึงรู้ชัดขนาดนี้?
เธออยากอธิบาย แต่พออ้าปากตะกุกตะกักจะพูด ก็เห็นอาซุ่ยน้อยหันขวับมามองเธออีกครั้ง
ราวกับเป็นสัญญาณ ทุกคนในตระกูลหนานรวมถึงพ่อบ้าน มองตรงมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน
เฉินเสวี่ยเฉินขาอ่อนไปอย่างบอกไม่ถูก
แต่หนานจือจือกลับไม่สนใจจะเอาผิดคนนั้นก่อน ถามแต่อาซุ่ยน้อย
“ซุ่ยซุ่ย งั้นมนตร์นี้มีผลรึยัง? ถอนได้ไหม?”
เมื่อเจอสายตาอาลัยของคุณแม่กับลุงห้า อาซุ่ยน้อยเงียบไปนิดหนึ่ง แล้วถอนหายใจ
“ไม่มีผลหรอก”
เธอชี้ไปที่ของที่ห่อด้วยถุงสุญญากาศแล้วพูด
“ของพวกนี้มันของปลอมตั้งแต่แรกอยู่นี่”
หวีนั่น ยันต์นั่น ดูก็รู้ว่าเป็นของปลอม
ไม่มีความเป็นมืออาชีพเลยสักนิด~
อาซุ่ยน้อยพูดแบบนี้ คนในตระกูลหนานก็โล่งอกกันอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเฉินเสวี่ยเฉินระเบิดอารมณ์ออกมาเลย “เป็นไปได้ยังไง?!”