ถึงแม้จะเป็นพี่น้องที่ไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กเล็กนัก แต่ตอนนี้ เมื่อได้เห็นหลานสาวตัวน้อยที่แต่งตัวน่ารักงดงาม พวกเขาก็รู้สึกใจอ่อนยวบขึ้นมาเล็กน้อย
อาซุ่ยน้อยกับน้องเล็กไม่ได้หน้าเหมือนกันมากนัก กลับคล้ายกับคุณลุงห้าอย่างหนานจิ่งเฉินตอนเด็กมากกว่า
แต่พวกเขามองเธอ ก็ไม่ได้นึกถึงหนานจิ่งเฉิน กลับเป็นความรู้สึกแปลกอีกแบบหนึ่ง
ถ้าจะให้พูดจริง ๆ
ก็คงเป็นแบบที่คุณปู่แสดงออกมาเมื่อเร็ว ๆ นี้... ความเอ็นดูรุ่นหลาน?
แล้วก็เห็นด้านหลังของทั้งสอง มีแมวดำขนฟูพราวตัวใหญ่สวมโบว์หูกระต่ายสีขาวเดินกรีดกรายตามจังหวะแมวมาอยู่ข้าง ๆ อาซุ่ยน้อย
หนานจิ่งเฉินทุกครั้งที่เห็นเจ้าแมวนี้ก็รู้สึกว่ามันดูถูกทุกคนอย่างเท่าเทียม ตอนนี้เห็นสภาพที่มันเชิดหัวขึ้น ก็อดบ่นไม่ได้
“ขนมันยุ่งขนาดนั้น เธอก็ไม่แปรงให้มันหน่อย เสียของโบว์นั้นเปล่า ๆ”
ได้ยินคำนี้ของหนานจิ่งเฉิน ยังไม่ทันที่อาซุ่ยน้อยจะเอ่ยปาก เจ้ายมบาลก็เชิดหางขึ้นสูง ดวงตาสีทองคู่นั้นจับจ้องเขาแฝงแรงกดดันนิด ๆ ทำท่าราวกับว่า นายมีปัญหาอะไรรึไง?
อาซุ่ยน้อยเห็นดังนั้น ก็ยื่นมืออ้วนน้อย ๆ ไปกดหัวเจ้ายมบาล แล้วพูดว่า
“เจ้ายมบาลมันชอบแบบนี้แหละ ลุงหลานชายคนโต อย่าว่ามันนะ”
ลุงหลานชายคนโตคำนี้ เกือบทำเอาหนานจิ่งเฉินเสียอาการ ด้านข้างนั้นอีกหลายคนก็เก็บรอยยิ้มไม่ไหว ชัดเจนว่า พวกเขาไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำเรียกนี้
แรกเริ่มพวกเขาก็ไม่รู้ธงที่หนานจิ่งเฉินวางไว้ จนกระทั่งวันก่อน จู่ ๆ ก็ได้ยินจือซุ่ยน้อยเรียกหลานชายใหญ่อย่างเอาจริงเอาจัง ถึงได้รู้สาเหตุ
ตอนนั้นหนานจิ่งเฉินแทบระเบิด พูดหว่านล้อมอยู่นาน ให้อาซุ่ยน้อยต้องเคารพคุณน้า