หากผู้ชมมองเห็นได้ชัด ก็จะพบว่าเงาดำที่เหมือนถูกหมึกห่อหุ้มรอบตัวนั้น นอกจากสร้อยข้อมือที่เพิ่งลอดผ่านมาแล้ว บนข้อมือของมันยังมีสร้อยข้อมืออีกสามเส้นที่สีสันและฝีมือต่างกัน
นั่นคือสร้อยข้อมือที่หูเฟยเฟย หวงเติงเติง และกัวเสี่ยวซือมอบให้ตุ๊กตาดำ
ตอนนี้พวกมันอยู่บนร่างต้นของผีแม่ ราวกับสายรุ้งหลายเส้น ทะลวงความมืดรอบตัวมันออก เพิ่มความน่ารักแบบเด็ก ๆ อย่างประหลาด
ทว่า ความน่ารักเช่นนี้กลับไม่เข้าสู่สายตาของผู้หญิงตรงหน้า
เมื่อมองเงาผีตรงหน้า ในดวงตาของผู้หญิงมีเพียงความหวาดกลัวและความกลัวสุดขีด มือของเธอไม่มีแรงเหลืออยู่เลย
มือที่จับศีรษะเด็กชายคลายออก ฝ่ายนั้นก็ล้มลงนั่งบนพื้น
เด็กชายมองแมวดำตัวใหญ่ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นและเงาดำที่มองไม่เห็นใบหน้า แต่บนใบหน้ากลับไม่มีร่องรอยความกลัวเลยแม้แต่น้อย
โดยไม่รู้สาเหตุ เขารู้สึกว่าเงาน่าขนลุกนี้จะไม่ทำร้ายเขา
อย่างน้อย ก็คงไม่เหมือนพ่อและคุณป้าใจร้ายคนนี้
ผีแม่หันหัวไป สบตากับเขา แล้วจู่ ๆ ก็ยื่นมืออีกข้างออกมาหาเขา
มือขวายังคงรักษาท่าทางบีบคอผู้หญิงไว้ ส่วนมือซ้ายที่วางบนกระหม่อมของเด็กกลับอ่อนโยนอย่างที่สุด
มันพูดว่า
“อย่ากลัว”
แม่เอง
หวงสื่อเหริน หลังจากพยายามสงบสติได้ในที่สุด ก็มองเห็นทุกสิ่งตรงหน้าชัดเจน ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว มองคนและแมวตรงหน้า
“พวกแก พวกแกมาจากไหนกันแน่ ถ้า ถ้าไม่ไปฉันจะแจ้งความแล้วนะ!”
เขาข่มขู่ไปตามสันดานที่อ่อนแอ แต่ไม่กล้าแม้แต่จะพุ่งเข้าไปช่วยแฟนสาวของตัวเอง