เซิ่งจิ่ง
ช่วงสองวันมานี้ ว่านอวิ๋นเทาต้องปวดหัวไม่น้อย เพราะข่าวลือในหมู่บ้านวิลล่า และโครงการของเครือหนานที่เคยตกลงกันไว้ก็ถูกถอนทุน
ไม่อย่างนั้น วันนี้เขาคงไม่บีบให้ว่านซั่วไปหาหนานจือจือขนาดนั้น
เมื่อรู้ว่าว่านซั่วประสบอุบัติเหตุ เขาจงใจไม่ไปโรงพยาบาล ก็เพื่อให้แม่ลูกมีโอกาสได้อยู่กันตามลำพัง
นั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาในห้องหนังสือ ว่านอวิ๋นเทาสีหน้าหนักอึ้ง แต่ก็ปิดความคาดหวังไม่มิด รอข่าวดีจากว่านซั่ว
และในตอนนั้นเอง เสียงออดกริ่งก็ดังขึ้น
แม่นมฝูไม่อยู่บ้าน ที่บ้านเหลือแค่แม่บ้านทำความสะอาดรายชั่วโมงซึ่งก็ไม่อยู่ ว่านอวิ๋นเทาจึงต้องออกไปเปิดประตูเอง เมื่อเห็นชายที่ยืนอยู่นอกประตู แววตาของเขาเปล่งประกายขึ้นชัดเจน
ถึงอีกฝ่ายจะใส่แว่นกันแดดและหมวก แต่เขาก็จำได้แวบเดียวว่าเป็นหนานจิ่งเฉิน
พี่ห้าของจือจือ น้องเมียของเขา!
นึกถึงท่าทีดุดันของคนในตระกูลหนานในวันนั้น ว่านอวิ๋นเทายังรู้สึกหวาด ๆ กับบรรดาพี่น้องตระกูลหนานอยู่บ้าง แต่ในอีกแง่ จู่ ๆ อีกฝ่ายก็มาหา หรือว่าจือจือคิดได้แล้วให้คนมาส่งบันไดให้?
พอคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหลัง ว่านอวิ๋นเทาจึงมีสีหน้าผ่อนคลายลง ลงไปเปิดประตูด้วยตัวเอง
ประตูใหญ่เปิดออก ใบหน้าเขาแต้มรอยยิ้มต้อนรับ
“พี่ห้า”
ฝั่งตรงข้าม หนานจิ่งเฉินได้ยินเขาเรียกว่าพี่ห้า ใบหน้าพลันดำทะมึนลง แต่ยังไม่ระเบิดออกทันที ยื่นมือข้างหนึ่งผลักอีกฝ่ายเข้าไปในประตูพร้อมกับก้าวขายาวตามเข้าไป