ตอนนี้ราชันผีน้อยจะตกอับจนกลายเป็นราชันผีน้อยที่ต้องทำงานหาเงินแล้วก็จริง แต่ยังไงมันก็เป็นราชันผีผู้ครองอาณาเขตอยู่ดี!
กลิ่นอายของราชันผีทำให้ผีน้อยทั่วไปไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้ามัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแอบมาขโมยเงาของมัน
เว้นเสียแต่ว่า…
“อาซุ่ยใช้เทคนิคนิดหน่อย ทำให้เงาของพี่สาวกับเงาของเธอซ้อนทับกัน ผีไร้เงาจะคิดว่าเงาของเธอเป็นเงาของพี่สาว”
ปล่อยให้มันได้ลองลิ้มรสความสนุกของการเก็บเกี่ยวก่อนเวลาอันควรดูสักหน่อย
ราชันผีน้อยก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นแบบนี้ มันฮึดฮัดเสียงหนึ่ง
“ผีไร้เงากระจอก ๆ แค่ฉันอ้าปากก็กลืนลงท้องแล้ว!”
สิ้นเสียง มันก็ถูกอาซุ่ยน้อยตบเข้าให้หนึ่งที
“ห้ามกินมั่วซั่ว!”
ต้องจับผีไร้เงาเป็น ๆ อาซุ่ยยังมีประโยชน์กับมันอยู่
ราชันผีน้อยทำหน้าอัดอั้น มองเงาผีขนาดมหึมาที่อยู่ด้านหลังตัวเอง แววตาเผยความคิดถึงออกมาอย่างหาได้ยาก
ร่างต้นของมันในตอนนั้นใหญ่กว่านี้ตั้งเยอะ~
นี่มันเสือหมดอำนาจ แม้แต่หมาก็ยังรังแกได้จริง ๆ!
ถึงในใจจะไม่พอใจแค่ไหน ราชันผีน้อยก็ยังยอมทำตาม
มันสู้ผู้วิเศษตัวน้อยนี่ไม่ได้ แต่เดี๋ยวมันคงอัดผีไร้เงาสักหลายทีเพื่อระบายอารมณ์ได้ใช่ไหมล่ะ?
หลังฉากกั้น
หูลีลี่ทำตามที่อาซุ่ยน้อยบอก กลั้นหายใจและไม่พูดอะไร แต่ทั้งตัวกลับตื่นเต้นจนแทบแย่
เพราะหลบอยู่หลังฉากกั้น เธอจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านนอก
แต่กลับมองเห็นเงาขนาดมหึมาที่ทอดทาบลงบนฉากกั้นและปกคลุมตัวเธอไว้อย่างชัดเจน
เมื่อกี้ซุ่ยซุ่ยกำลังคุยกับเขาอยู่เหรอ?
แล้วเขาเป็นใคร?