หัวใจของจวงเจียเจียตีลังกาโดยไม่รู้สาเหตุ เธอไม่รู้ว่าเปลวไฟแห่งชะตามันคืออะไร แค่น้ำเสียงของเด็กเล็กทำให้เธอรู้สึกเย็นวูบไปถึงหลัง
“ไ-เปลวไฟแห่งชะตาอะไรน่ะ ฉันไม่เคยได้ยินเลย อย่ามาขู่คนสิ!”
เห็นแววตาดุดันแต่ข้างในขลาด ฉู่ฉีหลินที่อยู่ใกล้ ๆ พูดขึ้นไม่ได้
“ไม่รู้จักเปลวไฟแห่งชะตา แล้วเคยได้ยินเรื่องตะเกียงสามดวงบนตัวคนไหม?”
ไฟชะตาไฟตะเกียง แท้จริงแล้วมันคือสิ่งเดียวกัน
แต่สิ่งนี้คนธรรมดามองไม่เห็นเลย แม้แต่ผู้วิเศษ ถ้าไม่มีพลังถึงระดับหนึ่งก็มองไม่เห็นเช่นกัน
อย่างเขาเองก็มองไม่เห็น
แต่เขาไม่สงสัยคำพูดของอาซุ่ยน้อยเลย
หน้าผากคล้ำก็เป็นหนึ่งในสัญญาณว่าเปลวไฟแห่งชะตาอ่อนแรง
“ทุกคนมีเปลวไฟแห่งชะตาในตัว มันคือความนิยมที่คนมีต่อตัวเจ้าตัว พูดอีกนัยหนึ่งคือชีวิตชีวา”
เสียงนุ่มหวานของอาซุ่ยน้อยดังมาจากปลายสายโทรศัพท์
“เพราะพี่สาวมักโกหกว่าอยากตาย คนที่เชื่อยิ่งเยอะ เปลวไฟแห่งชะตาของพี่สาวก็ยิ่งอ่อนลง”
เมื่อคนคนหนึ่งส่งสารพัดสัญญาณว่าไม่อยากมีชีวิตออกไปสู่โลกภายนอก กระทั่งแต่งเรื่องโกหกว่าตัวเองตายแล้ว เปลวไฟแห่งชะตาก็จะถูกกัดกร่อนทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อเปลวไฟแห่งชะตาอ่อนแรงลง ก็มักเจอเรื่องราวง่ายขึ้น
โดยเฉพาะเมื่อคำพวกนี้จะถูกผีร่างแทนได้ยิน
โลกใบนี้เจ้ายมบาลแห่งยมโลกสาบสูญ ระเบียบขาดหาย ผีส่วนใหญ่ไม่มีช่องทางไปเกิด ต้องติดค้างอยู่ในยมโลกมาหลายปี
มันอยากหลุดพ้นจากสภาพนี้ ก็ต้องหาตัวแทนสักคน
แต่ตัวแทนนั้นหาไม่ได้ง่าย ๆ อย่างที่คิด