“ชิวหัว เธอ...”
จวงซวี่เฉิงมีท่าทีตื่นตระหนกเล็กน้อย อ้าปากกำลังจะถาม ก็เห็นคนตรงหน้าจ้องเขาตาแดงก่ำ ในดวงตาคู่นั้น ไม่มีแม้แต่เงาของน้ำตาหลงเหลืออยู่เลย
วินาทีต่อมา ปกเสื้อของเขาก็ถูกคนตรงหน้ากระชากเข้าไว้แน่น
กู่ชิวหัวลากปกเสื้อเขาพาลงบันไดไปชั้นล่างตลอดทาง
จังหวะนั้นเอง เลขานุการก็พาผู้อำนวยการโรงพยาบาล รวมถึงหัวหน้าแพทย์ที่ดูแลการตรวจร่างกายของจวงซวี่เฉิงมาถึงที่บ้าน
จวงซวี่เฉิงเห็นการวางกำลังครั้งนี้ก็ยังมีท่าทีงุนงงอย่างเห็นได้ชัด
แต่หัวหน้าแพทย์ได้รีบยื่นเอกสารฉบับหนึ่งเข้ามาให้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ได้ยินว่ารายงานผลตรวจร่างกายของคุณจวงมีปัญหา ทางโรงพยาบาลเรารีบให้คนไปตรวจสอบทันทีเมื่อคืน พบว่ารายงานเคสในระบบหลังบ้านถูกปลอมแปลงข้อมูลแล้วลบทิ้ง โรงพยาบาลเลยตรวจไม่พบปัญหามาตลอด...
ไม่ว่ายังไงนี่ก็เป็นการละเลยหน้าที่อย่างร้ายแรงของโรงพยาบาลเรา ดิฉันขอแสดงความเสียใจอย่างเป็นทางการต่อคุณจวงและคุณกู่ด้วยค่ะ!!”
ผู้อำนวยการก็กล่าวว่า
“เรื่องนี้ร้ายแรงมาก ฉันให้คนไปสอบสวนกล้องวงจรปิดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ถ้ามีเบาะแสเมื่อไหร่จะรีบแจ้งคุณกู่กับคุณจวงทันที!”
จวงซวี่เฉิงยังอึ้งงันไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้น กู่ชิวหัวก็เอ่ยส่งสัญญาณเสียงเย็นชา
“เปิดอ่านดูเถอะ นี่คือรายงานผลตรวจร่างกายตัวจริงของเธอ”
จวงซวี่เฉิงเปิดรายงานอย่างงุนงง มองดูข้อมูลปกติทุกอย่างที่อยู่บนนั้น แล้วมันต่างจากฉบับที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ตรงไหน?
ถึงแม้เขาจะช้าสักแค่ไหน ตอนนี้ก็รู้แล้วว่าตัวเองถูกคนอื่นหลอกใช้
ใบหน้าที่ปกติอ่อนโยน เผยความโกรธออกมาเป็นครั้งคราว
“เป็นใคร? ใครทำ?!”
หลายปีมานี้นอกจากสตูดิโอแล้ว เขาก็อยู่แต่บ้าน แทบจะไม่เคยมีเรื่องขัดแย้งกับใครเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสร้างศัตรู