ลางสังหรณ์ร้ายกลายเป็นจริง ลู่เสวี่ยถงแค้นอยู่ในใจ แต่บนหน้ายังฝืนทำใจแข็ง
“นี่บ้านฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าจะยึดก็ยึด”
อีกฝั่ง ชายในชุดสูทเนี้ยบไร้สีหน้าเปลี่ยน
“ทรัพย์สินที่ถูกยกให้ส่วนตัวโดยไม่ได้รับความยินยอมจากฝ่ายหญิงภายในชีวิตสมรส นับเป็นสินสมรส เรามีสิทธิ์เรียกคืนตามกฎหมาย ไม่ใช่เรื่องที่คุณลู่จะพูดแล้วเป็นอย่างนั้น”
“ฉันไม่สน หนานจือจืออยากได้บ้านคืน ก็ให้เธอมาหาฉันด้วยตัวเอง”
“คุณหนานจือจือมอบอำนาจให้ผมจัดการทุกอย่างที่เกี่ยวกับบ้าน วันนี้เรามาเพื่อแจ้งให้ทราบล่วงหน้า หวังว่าคุณลู่จะให้ความร่วมมือในการคืนบ้านเมื่อถึงเวลา”
ชายคนนั้นหยุดไปครู่ แล้วพูดอีกว่า
“คุณลู่ก็เป็นคนมีหน้ามีตาในวงการบันเทิง ไม่น่าอยากให้เกิดเรื่องน่าขำแบบยึดบ้าน แล้วขึ้นเทรนด์บนทวิตเตอร์จีนอีกกระมัง”
คำเดียว ปิดปากทุกข้อโต้แย้งที่ลู่เสวี่ยถงจะยกขึ้นมาเถียง
เธอทำตัวเหมือนผู้หญิงบางคน ที่ไม่สนใจอะไร แหกปากด่าเป็นนางมารร้ายไม่ได้จริง ๆ
เธอคือลู่เสวี่ยถง เธอมีศักดิ์ศรีของตัวเอง
ไม่ยืดเยื้อกับอีกฝ่ายต่อ ลู่เสวี่ยถงปิดประตูอพาร์ตเมนต์อย่างไม่รีรอ
ว่านเจียวเจียวแอบฟังอยู่ข้าง ๆ มาตลอด ตอนนี้รีบพุ่งเข้ามาถาม
“แม่! บ้านแม่จะถูกยึดแล้วเหรอ! แล้วเราจะได้กลับไปอยู่บ้านพ่อไหม”
ตอนนี้ว่านเจียวเจียวยังไม่รู้ ว่าพ่อของเธอหย่าแล้วไม่ได้อะไรติดตัวมาเลย ยังคิดว่าในที่สุดเธอจะได้กลับไปอยู่วิลล่านู่น