เมื่อครั้งที่ซือเป่ยอันถูกฝากไว้ที่ตระกูลหนาน หนึ่งในเหตุผลก็คือเขา “หลงลืมความจำ”
ไม่ว่าเขาจะหลงลืมของจริงหรือไม่ คนในตระกูลหนานแทบทุกคนก็ตัดสินใจเองว่าเขาหลงลืม
ดังนั้นพอได้ยินเขาเปิดปากถามกลับว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ทุกคนจึงไม่แปลกใจ
แต่สำหรับฉายชิ่งชิ่ง คำพูดนั้นทำเอาระเบิดซะงั้น สีหน้าบิดเบี้ยวไปชั่ววูบ ก่อนจะพยายามข่มใจไว้อย่างสุดชีวิต
“ถามฉันว่าเป็นใคร?! ซือเป่ยอัน อย่าทำเป็นลำพองใส่ฉัน!
แม้แต่แม่แท้ ๆ ก็ยังไม่รู้จัก เด็กไร้คุณค่า กับนาย... เอาเป็นว่าตอนนี้นายต้องกลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้!”
พูดจบเธอก็จะเข้ามาดึงตัวโดยไม่ฟังคำอธิบาย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะแตะต้องรถเข็น อาซุ่ยน้อยก็รีบลากรถเข็นของซือเป่ยอันหลบถอยหลังไว้ก่อน
เร็วราวกันหนีเทพแห่งโรคภัย จนซือเป่ยอันบนรถเข็นตกใจจนต้องรีบจับขอบรถเข็นทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว
จนกว่าจะเข็นคนไปซ่อนหลังลุงรองเสร็จ อาซุ่ยน้อยถึงค่อยยื่นหัวออกมา ตะคอกใส่ฉายชิ่งชิ่งอย่างหมั่นไส้
“เสี่ยวอันอันบอกแล้วว่าไม่รู้จักคุณ! คุณป้าจะลักพาตัวเด็กกันหรือเนี่ย?!”
“ฉันลักพาตัว?...”
คำพูดของอาซุ่ยน้อยทำเอาฉายชิ่งชิ่งตันสนิท แต่เธอก็รู้ว่าเถียงกับเด็กตัวกะเปี๊ยกไม่รอด จึงหันไปหาหนานจิ่งเฮ่อกับหนานจือจือแทน
“เด็กไม่เข้าใจ ฉันไม่โทษ แต่ฉันจะถามคุณชายสองตระกูลหนานกับหนานลิ่วคุณหนานลิ่วคุณหนูหกคนนี้เลย ตอนนี้คุณทั้งสองตั้งใจจะลักพาตัวลูกของฉันกันใช่ไหม?”
แม้แขกจะแตกฮือไปแล้ว แต่ที่ประตูใหญ่ก็ยังมีคนอยู่ไม่น้อย