สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่กงฮ่าวและหนานซิน ต่างกลั้นหายใจรอคอยคำพูดของเขาที่จะตามมา
"เธอคือเอ็ม—"
"ซินซินเป็นอะไรไป?"
เฉินจือเซี่ยพุ่งขึ้นไปบนเวทีอย่างกะทันหัน ประคองหนานซินที่กำลังโซซัดโซเซได้อย่างทันเวลา พร้อมกับขัดจังหวะคำพูดของกงฮ่าวลง
หนานซินมีสีหน้าเจ็บปวดกุมหน้าท้องไว้ กัดฟันแน่นด้วยความอดทน
"ฉัน... ฉันคงจะมาแล้ว"
ตอนที่กงฮ่าวกำลังพูดอยู่นั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลลงมาตามขา ไม่นานนักท้องของเธอก็เริ่มปวดเป็นระลอก
เธอเพิ่งจะครบเก้าเดือนเต็มได้ไม่นาน คิดไม่ถึงเลยว่าจะคลอดก่อนกำหนดในสถานที่แบบนี้
เฉลินจือเซี่ยหน้าซีดเผือด ตกใจจนไม่สนใจว่าตอนนี้กำลังอยู่ในงานอะไร รีบก้มตัวจะยกหนานซินขึ้นอุ้มทันที
"ไม่เอาอย่างนั้น จือเซี่ยเธออย่าเพิ่งร้อนใจ ช่วยพยุงฉันขึ้นรถก่อน"
"ได้ ฉันไม่ร้อนใจ"
เฉลินจือเซี่ยหายใจเข้าลึกๆ หลายที มือที่ประกอบหนานซินอยู่ยังสั่นเทาไม่หยุด
กงฮ่าวเห็นท่าไม่ดีก็รีบพุ่งเข้ามา ประคองหนานซินอีกฝั่ง สองคนจูงพาหนานซินเดินออกไปด้านนอก
ฟู่เป่ยเฉินเองก็จะพุ่งเข้ามาช่วย แต่ดันถูกหนานหยูรั้งไว้ได้
จู่ๆ เธอก็รู้สึกหน้ามืดเอนตัวมาซบอกของฟู่เป่ยเฉิน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรงว่า "เป่ยเฉิน จู่ๆ ฉันรู้สึกไม่สบายมากเลย..."
ฟู่เป่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น มองหนานซินที่หน้าซีดเผือดแล้วหันมามองหนานหยูที่กำแขนของเขาแน่นจนแทบฝังลงในเนื้อแล้วซบมาอยู่ในอ้อมกอด ในชั่วขณะหนึ่งก็จนใจก้าวเดิน
เด็กคนนั้นถึงแม้ไม่ใช่ของเขา แต่ถ้าขยายการคลอดออกไปหนานซินก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้ถึงชีวิต ต่อให้คนสองคนตอนนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอีกต่อไป แต่เขาก็ไม่อยากให้หนานซินต้องประสบอันตราย