“คุณจี้ก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”
เสิ่นจือเซี่ยโบกมือทักทายจี้โจวเหย่ ทำเอาหนานซินเขินจนแทบแย่
เธอรีบดึงเสิ่นจือเซี่ย แล้วหันไปบอกจี้โจวเหย่ว่า “คุณจี้ คุณจะกลับกับฉันไหม?”
“ไม่ล่ะ”
“งั้นพวกเราไปก่อนนะ”
พูดจบ หนานซินก็รีบดึงเสิ่นจือเซี่ยออกไปทันที
พอขึ้นรถได้ เสิ่นจือเซี่ยก็อดไม่ได้ที่จะออกอาการอยากรู้
เธอโน้มตัวเข้าไปหาหนานซิน พร้อมกับถามอย่างมีนัยยะ “ซินซิน หมอจี้ของคุณใส่ใจเธอจริง ๆ นะ ฉันคิดว่าคนระดับเขาจะส่งคนมาแทนก็ถือว่าดีแล้วแท้ ๆ ที่ไหนได้กลับมาด้วยตัวเองซะได้”
“จื่อเซี่ย ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้ว ว่าฉันกับคุณหมอจี้เป็นแค่คนไข้กับหมอ เขาช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะให้เขาเป็นพ่อเลี้ยงเด็กมันก็โหดร้ายเกินไป”
หนานซินไม่ได้สนใจว่านัยยะของคำพูดเสิ่นจือเซี่ยเกี่ยวกับฐานะของจี้โจวเหย่ เธอรีบแก้ตัวให้ความสัมพันธ์ของเธอกับจี้โจวเหย่โดยไม่ทันคิด
“แล้วไง? ยังไงการแต่งงานของเธอกับฟู่เป่ยเฉินก็จบลงแค่ประมาณนี้ และลูกในท้องของเธอก็กำลังขาดพ่ออยู่พอดี คุณหมอจี้ดูท่าทางจะไม่ว่าอะไรที่จะเป็นพ่อเลี้ยงเด็กด้วยซ้ำ พอดีกันเลยนิ”
“เงียบไปเลยเธอ”
หนานซินกับเสิ่นจือเซี่ยพูดจาแหย่กันไปมา เสิ่นจือเซี่ยถึงได้เริ่มถามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
พอรู้เรื่องทั้งหมด เสิ่นจือเซี่ยโกรธจนแทบจะทุบพวงมาลัยทิ้ง
“กลับไปฉันจะเขียนข่าวประจานพวกมันให้หมด! ไร้ยางอายจริง ๆ!”