“เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?”
หนานซินพยายามดึงมือกลับอย่างแรง แต่ก็ไร้ผล “ฟู่เป่ยเฉิน ตอนนี้เรากำลังพูดถึงข้อตกลงการหย่าร้าง! เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องมายุ่ง!”
“ตราบใดที่ยังไม่ได้หย่า เธอก็ยังเป็นคุณนายฟู่!”
น้ำเสียงของฟู่เป่ยเฉินดังขึ้นทันที พร้อมกับความแข็งกร้าวที่ไม่ยอมให้ใครโต้แย้ง
“ฉันไม่อนุญาตให้ภรรยาของฉันไปอาศัยอยู่บ้านชายอื่น ให้คนนอกได้หัวเราะเยาะ!”
“ภรรยา? ฟู่เป่ยเฉิน เธอเคยปฏิบัติกับฉันเหมือนภรรยาบ้างไหม?”
หนานซินราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ ยิ้มเยาะมองเขา แต่ขอบตาของเธอกลับเริ่มแดงก่ำ
ในตอนนี้ เขาถึงได้นึกขึ้นได้ว่าเธอเป็นภรรยาของเขาหรือ?
ฟู่เป่ยเฉินมองใบหน้าซีดเซียวของเธอ ดวงตาที่แดงชื้นระคาย เขามีอาการเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ทันใดนั้น ก็มีเสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนแต่ตั้งใจให้ดังมาจากหน้าประตูห้องทำงาน
“เป่ยเฉิน พวกคุณทะเลาะเรื่องอะไรกัน? ทำเอาน่วนน่วนตกใจหมดเลย”
หนานหยูจูงมือฟู่เหนียนเหนียน ยืนอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
เธอสวมชุดอยู่บ้านที่ประณีต แต่งหน้าบางๆ ดูราวกับเป็นนายหญิงของที่นี่อยู่แล้ว
สายตาของเธอเริ่มจากมือของฟู่เป่ยเฉินที่กำข้อมือหนานซินไว้แน่น และแววตาก็ผ่านความมืดมนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่แสดงความกังวล
ฟู่เป่ยเฉินราวกับเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น รีบปล่อยมือทันที
หนานซินรีบถอยหลังสองก้าว เพื่อรักษาระยะห่างจากเขา