หลังอาหารเย็น แม่สามีหยิบกล่องไม้จันทน์หอมระดับสูงและอั่งเปาออกจากกระเป๋า ส่งให้หนานซิน
"นี่คือของขวัญที่ฉันกับพ่อเขาตระเตรียมไว้ให้"
หนานซินรู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง รีบปฏิเสธ "ป้าคะ หนูรับไว้ไม่ได้..."
"ซินซินเอ๋ย" แม่สามีจับมือหนานซินไว้ น้ำเสียงจริงใจ "ป้ารู้ว่าเธอกับโจวเหย่แต่งงานกันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่ป้าอยากบอกเธอว่า ตระกูลจี้ของเราไม่ใช่ครอบครัวหัวโบราณ โจวเหย่ชอบเธอ เราในฐานะพ่อแม่ก็สนับสนุนเขา"
จมูกของหนานซินรู้สึกจุกขึ้นมา "ป้าคะ..."
"อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ คนท้องร้องไห้ไม่ได้" แม่สามีตบมือเธอเบาๆ ยิ้มอย่างเอ็นดู "ต่อไปถ้าโจวเหย่กล้าแกล้งเธอ ก็บอกป้าได้เลย ป้าจะช่วยสอนบทเรียนให้"
หนานซินพยักหน้าอย่างแรง แต่สุดท้ายน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ไม่ใช่เพราะเศร้า แต่เพราะซาบซึ้งใจ
เธอไม่คิดว่าพ่อแม่ของตระกูลจี้จะเปิดใจและให้อภัยขนาดนี้
จู่ๆ ก็นึกถึงครั้งแรกที่เธอได้เจอซูหลี่เหมย สถานการณ์ตอนนั้นตรงกันข้ามกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง
ซูหลี่เหมยไม่เคยเห็นตระกูลหนานในสายตาตั้งแต่แรก คิดว่าฟู่เป่ยเฉินซึ่งเป็นประธานกลุ่มฟู่อยู่ในตอนนั้น ควรจะหาสาวสังคมชั้นสูง ไม่ใช่ลูกสาวเจ้าของโรงงานเล็กๆ แบบเธอ ดังนั้นการพบหน้ากันครั้งแรก ซูหลี่เหมยจงใจทำเป็นถือตัว ไม่ยอมแสดงสีหน้าดีๆ ใส่เธอ
ไม่ต้องพูดถึงของขวัญเลย แม้แต่อาหารกลางวันวันนั้นก็เป็นเธอที่ลงมือทำเอง