หลินเทากำด้ามพายไม้เก่าคร่ำคร่าด้วยสองมือ จ้วงลงไปในน้ำอย่างแรง ก่อนจะพายเรือไม้ลำเล็กผุพังที่ยืมมาจากหลินเซียงถู่
ลมทะเลพัดแรง คลื่นซัดกราบเรือเป็นระลอก สาดละอองน้ำเย็นเฉียบใส่ใบหน้าหลินเทา
เขาไม่มีเวลาปาดน้ำทิ้ง ดวงตาคู่หนึ่งกวาดมองผิวน้ำในความมืดอย่างไม่วางตา
เรือลำใหญ่ของเขาพังไปแล้ว ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านต่างมองเขาด้วยสายตารังเกียจ
หลี่ชูเฟินกับหวังชุยผิงขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี บ้านหลังเก่าของตระกูลก็ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูใหญ่ตลอดสองวันที่ผ่านมา
ส่วนหลินไห่กลับสร้างบ้านอิฐแดงหลังคากระเบื้อง ทั้งยังได้เงินก้อนโตจากสถานีสัตว์น้ำทุกวัน
เรื่องนี้ทำให้หลินเทาอิจฉาจนแทบคลั่ง
หลินเทากัดฟันพึมพำ มือก็พายเร็วขึ้นกว่าเดิม
เรือไม้ลำเล็กโคลงเคลงแล่นเข้าไปในกลุ่มแนวโขดหินเขาวงกต
ยามราตรี พื้นที่ทะเลแห่งนี้ดูมืดครึ้มน่าขนลุก รอบด้านมีแต่โขดหินสีดำทะมึนโผล่พ้นน้ำเป็นหย่อม ๆ เดี๋ยวปรากฏเดี๋ยวเลือนหายไปตามคลื่น
หลินเทาชะลอความเร็วลง
เขารู้ว่าที่นี่อันตราย แต่พอนึกถึงกรงขนาดใหญ่ที่หลินไห่หย่อนลงไป ความโลภก็เข้าครอบงำจนกลบความกลัวมิด
เขาเบิกตากว้าง เพ่งมองสิ่งที่ลอยอยู่บนผิวน้ำอย่างละเอียด
เศษไม้ผุสีดำชิ้นหนึ่งที่ลอยอยู่เบื้องหน้าเตะตาเขาเข้า