ปลายนิ้วของหลินเทาเพิ่งแตะผิวน้ำทะเลเย็นเฉียบ
เงาดำนั้นก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากน้ำ
ปลาประหลาดตัวหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเมือกและปุ่มเนื้องอกกางครีบหลังออก หนามพิษแหลมคมกว่าสิบเล่มแทงเข้าที่แขนของหลินเทาอย่างแรง
“อ๊าก!”
หลินเทาส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดสุดขีด
ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นทะลุกระดูกในพริบตา พุ่งจากแขนตรงขึ้นไปถึงศีรษะ
เขาสะบัดมืออย่างแรงตามสัญชาตญาณ จนปลาหินหน้าตาน่าเกลียดตัวนั้นกระเด็นกลับลงทะเลไป
ความเจ็บปวดนั้นเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด ราวกับมีเข็มเหล็กเผาจนแดงร้อนคอยกวนอยู่ตามร่องกระดูกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลินเทากุมมือขวา กลิ้งไปมาบ้าคลั่งอยู่ในห้องเรือแคบ ๆ
เรือลำน้อยโคลงเคลงอย่างรุนแรงท่ามกลางคลื่น น้ำทะเลเย็นเฉียบไหลทะลักเข้ามาในห้องเรือไม่หยุด จนเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่ม
“เจ็บจะตายอยู่แล้ว! โธ่เอ๊ย! ช่วยด้วย!”
หลินเทาเจ็บจนเหงื่อท่วมหน้า น้ำตากับน้ำมูกไหลปะปนกัน
มือขวาของเขาบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวหนังตึงเป่งและกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างน่าประหลาด
พิษลุกลามรวดเร็วเหลือเกิน เพียงชั่วครู่แขนขวาทั้งข้างก็ไร้ความรู้สึก เหลือเพียงความเจ็บปวดแปลบลึกถึงหัวใจ