เจ้าจื่อเถิงดึงกล่องดีบุกออกมาจากลิ้นชัก นับแบงก์ใหญ่ได้หกสิบสามใบ แล้ววางเรียงเป็นระเบียบบนโต๊ะ
หลินไห่ยื่นมือที่พันผ้าไว้ไปหยิบเงินกองนั้นมาใส่กระเป๋าเสื้อ
“ไห่จื่อ มือของนาย...” เจ้าจื่อเถิงมองรอยแดงที่ซึมออกมาจากฝ่ามือของเขาแล้วขมวดคิ้ว
“ไม่เป็นไร แค่ถลอกนิดหน่อย”
หลินไห่ลุกขึ้นยืน
“ต่อไปถ้ามีของชิ้นใหญ่แบบนี้ เอามาส่งให้ผมได้เลย”
เจ้าจื่อเถิงตบไหล่หลินไห่ “ผู้ใหญ่ในเมืองชอบของแบบนี้มาก คราวนี้นายช่วยผมไว้เยอะเลย”
หลินไห่ถามว่า “หัวหน้าจ้าว ผมอยากได้คูปองซื้อของหายากสักสองสามใบ พอจะหาให้ได้ไหมครับ?”
เจ้าจื่อเถิงยิ้ม พลางล้วงคูปองกองหนึ่งออกมาจากกระเป๋า คัดมาสองสามใบแล้วยื่นให้ “เรื่องแค่นี้จะยากอะไร พอดีผมมีคูปองจัดสรรภายในของร้านค้าสหกรณ์ ซื้อขนม น้ำตาล บุหรี่ หรือเนื้อก็ใช้ได้หมด เอาไปใช้เถอะ”
“ต่อไปถ้ามีปลาตัวใหญ่ ก็ส่งให้สถานีสัตว์น้ำของผมก่อนแล้วกัน”
“ได้ครับ”
หลินไห่รับคูปองมาแล้วเดินออกจากสำนักงาน
ข้างนอกยังมีคนมุงอยู่เต็มไปหมด พวกชาวบ้านเห็นหลินไห่แล้วก็หลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
หลินไห่ไม่สนใจคนเหล่านั้น เข็นจักรยานล้อใหญ่ตรงไปแก้เชือกที่ผูกไว้ ก่อนจะปั่นกลับหมู่บ้าน
……
หลายวันต่อมา ฤดูน้ำขึ้นฤดูใบไม้ร่วงก็เข้าสู่ช่วงคึกคักที่สุด
ชาวประมงแถบชายฝั่งแย่งกันจับปลากะพงเหลืองตัวเล็กกับปลานานาชนิดจนแทบหัวชนกัน แต่หลินไห่กลับทำตรงกันข้ามกับทุกคน
ทุกเช้าเขาจะหลบเลี่ยงฝูงชน พายเรือแซมแพนออกไปยังร่องน้ำลึกนอกชายฝั่ง
ด้วยภาพสแกนในหัว เขามองเห็นการกระจายตัวของฝูงปลาใต้น้ำได้อย่างชัดเจน
วันที่สาม เขาพบฝูงปลาทูเงินที่หลบกระแสน้ำหลักอยู่ตรงขอบร่องน้ำลึก เหวี่ยงแหครั้งเดียวก็ได้ปลาขึ้นมานับร้อยชั่ง แต่ละตัวใหญ่ประมาณฝ่ามือ เจ้าจื่อเถิงให้ราคาสูงถึงชั่งละหนึ่งหยวนทันที