หลินไห่ยืนอยู่กลางห้องโถง มองชายชราสามคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ แล้วหันไปมองหลินเทากับหวังชุยผิงที่ยืนทำหน้าลำพองอยู่ข้าง ๆ
เขาไม่ถอยหนี กลับหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ประมุขตระกูล อาวุโสที่สอง อาวุโสที่สาม วันนี้พวกคุณยกโขยงกันมาแบบนี้ ก็เพื่อช่วยหลินเทาแย่งของของผมใช่ไหม?”
หลินไห่ถาม
“แย่งอะไรกัน? นี่เป็นกฎของตระกูล! พี่น้องก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกันอยู่แล้ว!”
อาวุโสที่สอง หลินเจี้ยนเปิ่น ตบโต๊ะเสียงดังจนฝาถ้วยชาสั่นกระทบกันก๊องแก๊ง
“ใช่! แกทำให้น้องชายบาดเจ็บ แถมยังซื้อวิทยุอีก เงินนั่นก็ต้องเอาออกมาชดใช้อยู่แล้ว!”
หลี่ชูเฟินกรีดร้องอยู่บนพื้น
หลินเทายืดอกขึ้น มือกุมใบหน้าที่บวมเป่ง แล้วตะโกนเสียงอู้อี้ว่า “พี่ ทำตัวให้รู้จักประมาณหน่อย ส่งเงินมา แล้วพวกเราก็ยังเป็นญาติกัน”
หลินไห่ไม่สนใจหลินเทา เขาสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบของที่ห่อหนังสือพิมพ์ไว้อย่างมิดชิดออกมา
ต่อหน้าทุกคน เขาค่อย ๆ แกะหนังสือพิมพ์ออกทีละชั้นอย่างไม่รีบร้อน
ข้างในมีสมุดบัญชีปกสีน้ำเงินเล่มหนึ่ง กับใบเสร็จสองใบที่มีรอยนิ้วมือสีแดงประทับอยู่
ของสิ่งนั้นก็คือของที่เฉ่าช่างเฉียงให้เขาตอนซื้อของในเมืองก่อนหน้านี้นั่นเอง