หลี่ชิงซานฝีเท้าชะงักกะทันหัน ในใจอุทานอย่างตกใจ: “เด็กสาวผู้นี้... สัญชาตญาณนางกลับเฉียบแหลมถึงเพียงนี้หรือ?!”
เขาคิดว่าการปลอมแปลงของตนไร้ที่ติ ทั้งลมหายใจ เสียง และรูปร่างล้วนเปลี่ยนแปลงไปแล้ว แต่กลับไม่คิดว่าจะยังถูกนางจำได้
บางทีอาจเป็นนิสัยเวลาลงมือของเขา หรือไม่ก็กระบี่น้ำแข็งเล่มนั้น หรือเพียงแค่สัญชาตญาณอันลี้ลับของโจวเถายาว
แต่ในยามนี้ เขาห้ามยอมรับเป็นอันขาด
เขากดความวุ่นวายในใจลง ถึงไม่ได้หันหน้าไป ยังใช้เสียงที่แหบพร่าและเย็นชายิ่งกว่าเดิมกล่าวว่า “เด็กน้อย เจ้าจำผิดคนแล้ว”
พูดจบ ก็ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ร่างพลันวูบไหว กลายเป็นเงาสีเขียวจาง ๆ วาดผ่านไป หายลับเข้าสู่ส่วนลึกของป่าทึบอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ
โจวเถายาวมองไปยังทิศทางที่เขาหายไป ปากเล็ก ๆ เผยอขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงนและความดื้อรั้นท่าทางหนึ่ง พึมพำกับตัวเองว่า “จริง ๆ หรือ... ไม่ใช่เขา? แต่ความรู้สึกนั้น...”
เย่หลิงซวงดึงแขนนาง แล้วกระซิบว่า “เถายาว อย่าพูดไปเรื่อย ท่านผู้อาวุโสท่านนี้มีระดับบำเพ็ญสูงล้ำ ไยจะมาเป็นหลี่ชิงซานได้? หลี่ชิงซานหายตัวไปกว่ายี่สิบปีแล้ว คงอายุขัยหมดสิ้น ล้มตายอยู่ข้างนอกไปแล้ว! เรารีบรักษาบาดแผลกันเถอะ แล้วกลับสำนักโดยเร็ว!”
นางเองก็รู้สึกว่าเงาร่างนั้นมีความคุ้นเคยเลือนรางอยู่บ้าง แต่ยิ่งเชื่อในความแตกต่างของกำลัง พลังที่ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นแสดงออกมานั้นเกินขอบเขตขั้นสร้างฐานไปไกลนัก
ส่วนหลี่ชิงซาน ตั้งแต่ออกจากสำนักชุนชิวเมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน ก็ไม่เคยหวนคืนอีก โจวเถายาวถามหลายครั้ง ค้นหาอีกหลายครั้ง ก็ไม่พบตัว
เย่หลิงซวงคิดว่า หลี่ชิงซานคงอายุขัยหมดสิ้น ตายไปนานแล้วแน่นอน