นอกเมืองเซียนฉื่อเสียร้อยลี้ ณ หุบเขาอันเงียบสงัดแห่งหนึ่ง
"ศิษย์พี่ระวัง!"
โจวเถายาวร้องเสียงหลง ชักผ้าเช็ดหน้าปักดอกไม้ชิ้นหนึ่งซึ่งเป็นเครื่องรางวิญญาณระดับยอดสำหรับป้องกันขึ้นมาบัง ดักลูกดอกอาบยาพิษอันร้ายกาจที่พุ่งมาจากด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด
เย่หลิงซวงหน้านิ่งดังน้ำค้างแข็ง กระบี่น้ำแข็งในมือร่ายเป็นระบำดอกไม้บานสะพรั่ง พลังกระบี่อันเฉียบคมบีบให้โจรร้ายขั้นสร้างฐานขั้นปลายที่บุกมาจากทางด้านหน้าถอยกรุดไปหลายก้าว อีกทั้งยังฟันเข้าให้ที่แขนของมันเป็นแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดโชก
"ฮึ! นังเด็กนี่ยังมีฝีมืออยู่บ้าง! พี่ใหญ่ อย่าเล่นอีกเลย!"
โจรร้ายที่ได้รับบาดเจ็บร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วตวาดขึ้น
หัวหน้าโจรซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นสมบูรณ์ เป็นชายดุร้ายมีรอยแผลเป็นที่ใบหน้า เขายิ้มเหี้ยม:"ไม่ธรรมดาจริงๆ ศิษย์สำนักชุนชิว น่าเสียดายที่วันนี้ถึงคราวต้องดับสูญ! กระบี่บินเครื่องรางวิญญาณระดับบนและโอสถวิญญาณฉื่อเสียของเจ้า ข้าขอรับไว้เอง!"
เขาไม่ยั้งมืออีกต่อไป กระบี่ใหญ่หัวปีศาจปรากฏขึ้นในมือ ตัวกระบี่พันไปด้วยกลิ่นอายเลือดและบาปหนาแน่น เห็นได้ชัดว่าดื่มเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน
เขาฟันออกมาหนึ่งดาบ แสงดาบสีเลือดยาวหนึ่งจั้งฉีกอากาศ พร้อมเสียงหวีดหวิวเสียดหูฟันเข้าใส่เย่หลิงซวง!
เย่หลิงซวงสีหน้าซีดเผือด สุดกำลังเร่งพลังกระบี่น้ำแข็งขึ้นมาขวาง
"เคร้ง—!"
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน!
เย่หลิงซวงเหมือนถูกโจมตีอย่างหนัก ร่างสั่นสะเทือน ปากหวานเลือดซึม พ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ พร้อมทั้งคนและกระบี่ถูกฟันกระเด็น กระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างแรง ลมปราณอ่อนแอลงทันที กระบี่น้ำแข็งในมือก็ดูหม่นหมองลงไปหลายส่วน