"จะกลับสำนักชุนชิวหรือไม่ ยังต้องพิจารณาอีกสักพัก! แต่ข้าออกจากหมู่บ้านท้อฮวามาแปดปีแล้ว โอกาสนี้ก็กลับไปดูสักหน่อย ไม่รู้ว่าหลี่อวิ๋นนั่นจะเป็นอย่างไรบ้าง!"
หลี่ชิงซานคิดในใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ออกจากสมรภูมิโบราณมา ความผูกพันเดียวที่มีต่อโลกมนุษย์ในใจของหลี่ชิงซานก็ชัดเจนขึ้น
จากที่นี่ไปหมู่บ้านท้อฮวาเพียงพันกว่าลี้ ทำให้ความคิดถึงและความห่วงใยในใจเขาพลุ่งพล่าน
เขาหมุนเคล็ดวิชาปิดบังสวรรค์ฉบับย่อ รักษารูปลักษณ์ให้ดูเหมือนอายุสามสิบเศษ แต่งตัวเป็นหมอเร่ร่อนธรรมดาๆ เก็บระดับพลังซ่อนไว้ไม่ให้รั่วไหลแม้แต่น้อย จากนั้นก็เหาะแสงที่ไม่สะดุดตา มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านท้อฮวาแคว้นชิงตามทิศทางในความทรงจำ
เวลาหลายปี สำหรับผู้ฝึกเซียนก็แค่ชั่วพริบตา แต่สำหรับปุถุชนก็เพียงพอที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปและสิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป หมู่บ้านท้อฮวาดูจะเจริญรุ่งเรืองขึ้นบ้าง มีบ้านเพิ่มขึ้นสองสามหลัง ต้นท้อเฒ่าหน้าหมู่บ้านยังคงเขียวชอุ่ม
หลี่ชิงซานไม่ได้รบกวนใคร เหมือนนักเดินทางทั่วไป เดินเงียบๆ ไปตามทางเล็กในหมู่บ้าน
พลังญาณของเขาแผ่ออกเล็กน้อย เสียงชาวบ้านคุยกันเรื่องชาวบ้านก็เข้าหูชัดเจน
"...พูดถึงหมู่บ้านท้อฮวาของเรา ช่างเป็นตระกูลที่บรรพบุรุษขึ้นสวรรค์จริงๆ! เอ้อร์ยานั่นใครจะคิดว่าเด็กสาวคนนั้นจะกลายเป็นสาวเซียนได้!"
"ใช่สิ ได้ยินว่าเมื่อสองปีก่อนเอ้อร์ยากลับมา เอายาวิเศษมากมายให้แม่ม่ายหวัง แม่ม่ายหวังกินเข้าไปก็ดูอ่อนวัยลงมาก ผิวพรรณก็สดใสขึ้น!"