หนึ่งปีให้หลัง
พลังบำเพ็ญของหลี่ชิงซานมั่นคงเต็มที่ ณ ขั้นแก่นทองขั้นต้นขั้นสูงสุด สมบัติชั้นยอดสามชิ้นถูกใช้จนชำนาญคล่องแคล่ว กายเงาสายฟ้าขั้นแรกแห่งตำราเก้าขั้นกายสายฟ้าก็กลั่นรวมเป็นรูปธรรมเพียงพอ เพียงจิตคิดก็สามารถแยกกายออกมาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ
เขาผ่านการรับภารกิจปรุงโอสถอย่างต่อเนื่อง สั่งสมคะแนนคุณูปการของสำนักได้ห้าหมื่นคะแนน ดูเหมือนไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับเป้าหมายของเขาแล้วยังห่างไกลเกินเอื้อม
ทว่าสถานการณ์ภายนอกมิได้เปิดโอกาสให้เขาสั่งสมอย่างสงบสุขต่อไปได้อีก
ข่าวร้ายเกี่ยวกับศึกสงครามดินแดนเหนือเริ่มหลั่งไหลเข้าสู่สำนักธาตุทั้งห้ามากขึ้นเรื่อย ๆ
แรกเริ่มเป็นเพียงข่าวลือประปราย ต่อมาภายในเวลาไม่กี่วันก็มีรายงานศึกที่น่าสะพรึงกลัวส่งมาถึงเกือบทุกครั้ง
“……ได้ยินว่าเมืองเซียนเฮยสุยแตกแล้ว ผู้บำเพ็ญในเมือง……เหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ! เจ้าเมืองเฮยสุยผู้นั้น เป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองขั้นปลาย ยังหนีไม่รอด ถูกสังหาร!”
“ไม่ใช่แค่นั้น! พวกเผ่าปีศาจพวกนั้น……สังหารหมู่คนทั้งเมือง! เลือดไหลเป็นสายน้ำ!”
“แนวหน้าตึงเครียดนัก ได้ยินว่าบรรพชนขั้นก่อกำเนิดลงมือแล้ว! ฟ้าถล่มดินทลาย!”
“สำนักส่งยอดฝีมือชั้นในอีกชุดกับบรรพชนขั้นแก่นทองสามท่านไปสนับสนุน อนิจจา ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้กี่คน……”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ แพร่กระจายในหมู่ศิษย์และผู้อาวุโส บรรยากาศภายในสำนักเริ่มหนักอึ้งทุกวัน ความสงบสุขอันงดงามแห่งดินแดนเซียนแต่ก่อนถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่นและอำมหิตอย่างเงียบเชียบ
หลี่ชิงซานถึงกับสัมผัสได้ว่าม่านพลังคุ้มกันเขาทั้งหลายที่ห่อหุ้มสำนักธาตุทั้งห้าทั้งหมด แสงปราณที่หมุนเวียนดูสว่างไสวและเร่งรีบกว่าที่เคย