หลี่ชิงซานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า กระแสพลังวิญญาณบริสุทธิ์นั้น กำลังพุ่งทะลวงเส้นลมปราณเล็กๆ ที่ฝ่อและอุดตันอย่างราบคาบด้วยพลังอันถาโถม!
สิ่งสกปรกที่ตกค้างถูกชะล้าง ละลาย และขับออกจากร่างกาย
เส้นลมปราณที่แห้งผากและฝ่อตัว ภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังชีวิตนี้ กลับเปรียบเสมือนกิ่งไม้แห้งที่อดทนต่อความแห้งแล้งมานาน กำลังดูดซับน้ำอย่างตะกละตะกลาม และเริ่มฟื้นฟูความยืดหยุ่นอันเล็กน้อยได้อย่างยากเย็น!
บนผิวร่างกายของหลี่ชิงซาน เริ่มมีคราบไคลสีดำคล้ำส่งกลิ่นเหม็นไหลซึมออกมาเป็นจำนวนมาก
กระดูกของเขาส่งเสียงดังเปาะแปะแผ่วเบา กล้ามเนื้อที่แก่ชราและแข็งทื่อสั่นไหวเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด กระแสอุ่นที่เชี่ยวกรากนั้นก็ค่อยๆ สงบลง ในที่สุดก็รวมกลับลงสู่ตันเถียนและทะเลปราณ
ณ ที่นั่น กระแสลมสีเขียวอ่อนบางๆ สายหนึ่ง ซึ่งอ่อนแรงแต่ชัดเจนอย่างยิ่งและเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา เปรียบเสมือนต้นกล้าแรกเกิด ค่อยๆ หมุนวน และดำรงอยู่อย่างมั่นคง
พลังธาตุไม้!
ขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง!
หลี่ชิงซานค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ภายในห้องหินยังคงมืดสลัว แต่ในสายตาของเขา กลับดูสว่างไสวขึ้นมาก
เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของพลังวิญญาณอันเจือจางในอากาศ พวกมันกำลังหลั่งไหลเข้ามารวมตัวกันรอบกายเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แม้จะอ่อนแรง แต่ก็มีอยู่จริง
คราบไคลบนกายส่งกลิ่นเหม็นเน่า เหนียวหนืดจนทนไม่ไหว
แต่เขากลับรู้สึกถึงความเบาสบายที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ความเหนื่อยล้าอันหนักอึ้งหายไปกว่าครึ่ง สายตาที่พร่ามัวดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นเล็กน้อย เสียงละเอียดอ่อนในโสตประสาทก็มากขึ้นด้วย
ที่สำคัญที่สุด พลังชีวิตอันอ่อนแรงแต่เป็นจริง สายหนึ่ง ได้กลับมาหลั่งไหลในร่างกายที่แก่ชรานี้อีกครั้ง เปรียบเสมือนต้นไม้แห้งที่พบกับฤดูใบไม้ผลิ งอกหน่ออ่อนออกมา