เสิ่นชิงเวยมองมือตัวเอง “แน่นอน จากนี้ไป ฉันจะมีชีวิตเพื่อตัวเอง!”
“ฉันจะออกตามหาความฝันของตัวเองอีกครั้ง”
จางถีนา “ชิงเวย ฉันดีใจกับเธอจริง ๆ!”
วางสายแล้ว เสิ่นชิงเวยมองกระเป๋าเดินทาง
เป็นเวลาดึกแล้ว จึงจำต้องตัดสินใจออกเดินทางพรุ่งนี้
ทว่า เพิ่งจะลุกขึ้น กู้หวยซี่กลับโทรศัพท์มาหาเธอ
เสิ่นชิงเวยชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็กดรับ
เสียงที่ดังจากปลายสายกลับเป็นเสียงของกู้หวยซี่และหญิงคนหนึ่ง
“อวี้ซี่ คืนนี้… คุณกลับไปอยู่เป็นเพื่อนเสิ่นชิงเวยภรรยาคุณเถอะนะ!”
กู้หวยซี่มีเสียง ‘แชะ’ ราวกับจุดบุหรี่ “เป็นเพื่อนเธอ?”
“เห็นท่าทางของเธอแล้วฉันเอือมระอา”
“เจินเจิน อย่าพูดเล่นสิ”
เมิ่งเจินเจิน?
ที่แท้ กู้หวยซี่ไม่ได้พักที่บริษัทเลยสักวัน ที่ผ่านมานั้นเขาไปปลูกเรือนหออยู่กับเมิ่งเจินเจินข้างนอกแล้ว
ได้ยินกู้หวยซี่พูดอย่างนั้น เสิ่นชิงเวยรู้สึกเสียดแทงในใจอย่างมาก
เสิ่นชิงเวยรู้สึกเพียงความย้อนแย้ง แต่นางไม่ได้รีบวางสายโทรศัพท์
โทรศัพท์นี้ ชัดเจนว่ามีคน ‘จงใจ’ กดโทรมาหา
นางอยากฟังนัก ว่าเมิ่งเจินเจินต้องการให้นางได้ยินอะไรบ้าง
เมิ่งเจินเจินหัวเราะเสียงหวาน “อวี้ซี่ คุณเกลียดเสิ่นชิงเวยมากจริง ๆ หรือคะ?”
“แต่พวกคุณแต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว นี่คุณกับเธอ ไม่เคยหวั่นไหวใจเลยหรือ?”
“เธอสวยถึงเพียงนั้น อุปนิสัยก็ดี แถมยังเคยเป็นคุณหนูตระกูลเสิ่นที่เลื่องลือไปทั้งเมือง A … เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ชอบเธอเลยสักนิดกระมัง?”
กู้หวยซี่ตอบเหมือนยิ้มทั้งที่ไม่ยิ้ม “ชอบเธอ? ไม่มีทาง ฉันชอบแค่เธอคนเดียว”
“เจินเจิน ขวดน้ำส้มของเธอล้มอีกแล้ว”
เมิ่งเจินเจินทำเสียงกระเง้ากระงอด “ก็ใครใช้ให้คุณซ่อนฉันตอนนี้ ทำให้ฉันต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่อาจเปิดเผยได้เล่า”
“ก็ภูมิหลังบ้านฉันมันแสนจะธรรมดา ฉันจะเอาอะไรไปเทียบกับเธอ?”
กู้หวยซี่ “จะไปเทียบกับเธอทำไม?”
“ในใจฉัน เธอมีค่ายิ่งกว่าเธอตั้งพันหมื่นเท่า”
“ได้ยินว่าแม่แท้ ๆ ของเธอทิ้งเธอหนีไปตั้งแต่ตอนคลอดที่โรงพยาบาล พอเดินโซเซออกไปถึงถนนก็โดนรถชนตาย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพยาบาลที่แค้นตระกูลเสิ่นจงใจสลับตัวเธอละก็ การเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคือชะตากรรมที่แท้จริงของเธอ”
“ดวงเธอดี ได้ให้คุณหนูตัวจริงของตระกูลเสิ่นต้องลำบากแทน ตอนนี้ความจริงเปิดเผย เธอก็เป็นแค่ลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไม่ทราบที่มา ตระกูลเสิ่นก็ไม่เอาเธอแล้ว”
“แล้วปีนั้น เธอใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกอาฆาตบีบบังคับให้เธอต้องจากไป เรื่องที่ภายหลังถูกเปิดโปงว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของตระกูลเสิ่น ในใจฉันไม่รู้ว่าสะใจแค่ไหน!”
“ตอนนี้แม้แต่ชาติกำเนิดที่เธอเคยหยิ่งผยองยังเป็นของปลอม ต่อไปเธอจะเอาอะไรไปเทียบกับเธอ?”
“ในใจฉัน เจินเจิน เธอต่างหากที่เป็นหนึ่งเดียวไม่เหมือนใคร ดุจดวงจันทราบนฟ้า”
ผ่านไปแค่วันเดียวเท่านั้น
บัดนี้ได้ยินคำพูดแทงใจดำพวกนี้อีกครั้ง เสิ่นชิงเวยกลับสามารถสงบใจได้มากพอแล้ว ไม่โกรธง่าย ๆ อีก
นางวางสายโทรศัพท์อย่างใจเย็น และบันทึกเทปเสียงเก็บไว้
ไม่ว่าเมิ่งเจินเจินจะอยากโอ้อวดอะไร หรือพิสูจน์อะไร ก็ตามแต่จะยั่ว เสิ่นชิงเวยขอรับศึกนี้ไว้
พวกเขาไม่เห็นนางเป็นคน
ต้องการหยามเหยียดนาง ดูดเลือดนางให้เหือดแห้ง
เสิ่นชิงเวยก็จะใช้กระบวนท่าของอีกฝ่ายย้อนกลับแก้ทางไป ให้พวกเขาได้ลิ้มรสการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างดูก่อน!
ตอนนี้มีหลักฐานยัดมาถึงมือ ก็เริ่มจากการเปิดโปงความสัมพันธ์อันมิดมิดของพวกเขาก่อนแล้วกัน
หลับไปหนึ่งตื่น เสิ่นชิงเวยหมอบอาเจียนอยู่ในห้องน้ำอยู่ครึ่งค่อนวัน
พออาเจียนเสร็จ สมองก็พลอยปลอดโปร่งขึ้นมาด้วย
การแต่งงานนี้ ต้องหย่าแน่นอน
แต่เกรงว่า คงไม่ง่ายเช่นนั้น
ตอนนี้ทั้งบนล่างของตระกูลกู้ก็รู้เรื่องที่นางตั้งครรภ์แล้ว พวกเขาก็เหมือนกับกู้หวยซี่ ต่างเชื่อว่านางท้องสายเลือดของตระกูลกู้ ดังนั้นไม่มีทางปล่อยนางเป็นอิสระง่าย ๆ
กู้หวยซี่และเมิ่งเจินเจินวางแผนเรื่องนี้ได้ยากเย็น ตอนนี้พวกเขากำลังเต็มไปด้วยความดีใจสมหวัง คิดว่าทุกสิ่งอยู่ในกำมือ
โดยเฉพาะเมิ่งเจินเจิน
โทรศัพท์เมื่อคืนที่โทรมามีนัยยะชัดเจน คือแน่ใจว่านางแม้รู้ว่ากู้หวยซี่นอกใจก็ไม่กล้าสร้างเรื่อง
เพราะในสายตาคนภายนอก เสิ่นชิงเวยตอนนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว
ออกจากตระกูลกู้ไป นางก็ไม่เป็นอะไรเลย
แถมยังท้องอีก
ต่อให้รู้ว่ากู้หวยซี่มีรักแรกดุจแสงจันทร์เป็นชู้อยู่ข้างนอก ก็ได้แต่จำทนอดกลั้น
เมิ่งเจินเจินอยากให้เสิ่นชิงเวยอึดอัดขุ่นข้อง ไม่อยากให้เสิ่นชิงเวยสุขสบาย
นางก็จะไม่ยอมให้ตามใจปรารถนา
เสิ่นชิงเวย นางไม่มีทางยอมให้ใครทรยศ!
ทั้งไม่เคยเป็นดอกหญ้าอิงอาศัยที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นถึงจะอยู่รอด!
เสิ่นชิงเวยเพิ่งลงบันไดมาก็พบหมอประจำบ้านที่เข้ามาพอดี
“คุณผู้หญิง ท่านลงมาพอดีเลย วันนี้ถึงเวลาฉีดยาแล้ว”
เสิ่นชิงเวยเดินเข้าไปหยิบหลอดฉีดยา “นี่เป็นยาครีบครรภ์จริงหรือ?”
ตั้งแต่เธอทำเด็กหลอดแก้วครั้งแรก กู้หวยซี่ก็จัดหมอประจำบ้านให้มาฉีดยาที่บ้านทุกวัน
โดยเนื้อผ้าแล้วก็เพื่อตัวเธอและเด็กดี จึงใช้ยานำเข้าที่ปลอดภัยทั้งหมด
ตอนนี้ทั้งท้องของเสิ่นชิงเวยมีแต่รอยฟกช้ำเขียวคล้ำบวมม่วง
ส่วนตัวนางเพื่อไม่ให้กู้หวยซี่ต้องกังวลเรื่องผลเด็กหลอดแก้ว ถึงแม้ลูกคนแรกจะรักษาไว้ไม่อยู่ นางก็ไม่เคยหยุดการฉีดยานี้เลย
ในใจคิดไว้ว่า เด็กหลอดแก้วครั้งที่สองทารกอาจจะรักษาไว้ได้จริง ๆ เพราะเข็มฉีดยานี้
แต่ตอนนี้ เสิ่นชิงเวยมองทุกสิ่งราวกับเป็นแผนลวง!
“คุณหมอฮั่ว ท่านรับผลประโยชน์จากกู้หวยซี่ไปมากมายเท่าใดกันแน่?”
หมอประจำบ้าน ฮั่วอันหนิง เป็นหญิงสาวธรรมดาหน้าตาดูเรียบ ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นชิงเวย รูม่านตาหดตัวอย่างแรง
“ท่าน…”
เธอรู้ได้อย่างไร? เธอรู้มากน้อยแค่ไหน?
เห็นสีหน้าของฮั่วอันหนิง เสิ่นชิงเวยก็รู้ว่าตนเดาถูก
เมื่อวานไปโรงพยาบาลเค้นถามคุณหมอเหลียว เสิ่นชิงเวยบอกกับเขาว่าตนเองฉีดยาครีบครรภ์ทุกวัน
คุณหมอเหลียวยังโกรธ “เหลวไหล!”
“คุณนายกู้ แม้คุณจะตั้งครรภ์ลูกแฝด แต่ผลตรวจเลือดล้วนปกติทุกอย่าง”
“แถมยังไม่มีทีท่าจะแท้ง จะฉีดยาครีบครรภ์ไปทำไม?”
“นี่เป็นการทำร้ายทั้งร่างกายของแม่และทารกในครรภ์โดยไม่จำเป็น!”
ตอนนั้นเสิ่นชิงเวยฟังแล้ว โกรธจนร่างสั่นสะท้าน
“แต่ฉันมีอาการแพ้ท้องหนักทุกวัน”
“กินอะไรก็อ้วกเป็นหมด แถมไม่มี胃口”
คุณหมอเหลียว “คนดี ๆ ฉีดยามั่วซั่วก็มีผลข้างเคียงได้”
“รีบหยุดเถอะ ไม่อย่างนั้นหมอไม่กล้ารับประกันว่า จะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรอีกหรือเปล่า”
เสิ่นชิงเวยจึงให้คุณหมอเหลียวตรวจร่างกายนางอีกครั้งทันที
ผลที่ออกมากลับเป็น “คุณและทารกไม่มีอาการใดผิดปกติเลย ร่างกายก็ค่อนข้างแข็งแรงดี”
“ส่วนที่ฉีดให้คุณนั้นคืออะไรกันแน่ ต้องเก็บตัวอย่างไปตรวจจึงจะทราบได้”
เสิ่นชิงเวยรู้ดี ต้องเป็นฝีมือของกู้หวยซี่แน่นอน
แม้ในครรภ์ของนางจะเป็นลูกของเขากับรักแรกของเขา ก็ยังไม่อยากให้นางสุขสบาย อยากให้นางทุกข์ทรมานแสนสาหัส
ดวงตาทั้งคู่ของเสิ่นชิงเวยเยือกเย็นราวกับอาบยาพิษ จับจ้องไปที่ฮั่วอันหนิงอย่างตายตัว “ฉันเคยเชื่อว่าคุณเป็นหมอ น่าจะมีจรรยาบรรณแพทย์ ตอนนี้แค่ฉันเอาหลอดยานี้ไปแจ้งความ ไปสถาบันพิสูจน์หลักฐาน”
“ฟ้องคุณข้อหาใช้ยาผิดวัตถุประสงค์ เจตนาทำร้ายร่างกาย”
“คุณลองเดาดู กู้หวยซี่จะปกป้องคุณไหม?”
“ส่วนคุณ จะถูกตัดสินจำคุกกี่ปี?”
ฮั่วอันหนิงพลันตื่นตระหนก
“คุณผู้หญิง ฉันก็แค่ทำตามคำสั่งของประธานกู้ คุณ... คุณทำอย่างนี้ไม่ได้นะ”
“อย่างนั้นทั้งชีวิตของฉันก็พังหมดน่ะสิ”
เสิ่นชิงเวยระงับโทสะในใจตนเองอย่างสุดกำลัง
ชีวิตของตนเองก็ควรถูกทำลายงั้นหรือ?
“คุณหมอฮั่ว คุณเลือกเองเถอะ ว่าต่อไปจะทำงานให้ใคร”
ฮั่วอันหนิงเป็นคนฉลาด
ถึงแม้ประธานกู้จะมีอำนาจใหญ่หลวงกว่า แต่นางถูกจับจุดอ่อนไว้ได้ ตอนนี้ก็ไม่มีหนทางอื่นให้เลือกแล้ว
หลังจากนางหลบออกไปอย่างหงอย ๆ เสิ่นชิงเวยเงยหน้ามองภาพถ่ายแต่งงานชุดใหญ่ที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น
ตอนนั้น กู้หวยซี่ยังเป็นสามีที่อ่อนโยนเอาใจใส่
หลังจากฐานะที่แท้จริงของเสิ่นชิงเวยถูกเปิดโปง กู้หวยซี่ต้านแรงกดดันของทั้งตระกูลกู้ก็ไม่ยอมหย่ากับนาง
เสิ่นชิงเวยนึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่รู้จักรับผิดชอบ เป็นคู่ชีวิตที่คู่ควรใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดกาล
ได้แต่โทษตัวเองที่ตาฝาดฟาง ไม่ดูให้ออกว่าทุกสิ่งภายใต้ภาพลักษณ์อ่อนโยนของเขานั้นเป็นเพียงการแสดง
ตอนนี้ เสิ่นชิงเวยยังสงสัยอีกเรื่องหนึ่ง หากแม้แต่การตั้งครรภ์และการฉีดยาครีบครรภ์ของตนก็เป็นเรื่องหลอกลวง งั้นรายงานตรวจร่างกายที่บอกว่าตั้งครรภ์ยากที่นางได้ในตอนแรก จะจริงแท้หรือไม่?
เสิ่นชิงเวยอยากจะออกจากบ้านนี้โดยเร็ว
นางสั่งจ้างแม่บ้านฉกรรจ์สองสามคนผ่านทางออนไลน์
ระหว่างที่นางนั่งกินข้าว แม่บ้านก็เอาภาพถ่ายแต่งงานขนาดยักษ์ลง
ข้าวของเกี่ยวกับเสิ่นชิงเวยในบ้านถูกเก็บกวาดออกไปจนเกลี้ยงทุกซอกมุม
แก้วน้ำ ตะเกียบชาม กรอบรูป…
แล้วก็ของที่ระลึกที่ได้มาจากการนัดเดทสองสามครั้งหลังแต่งงาน
เสิ่นชิงเวยโยนทั้งหมดลงในกระทะผิงไฟในสวน
จุดไฟแผดเผาจนหมดเกลี้ยง
กู้หวยซี่กับการแต่งงานนี้ เสิ่นชิงเวยเป็นฝ่ายไม่เอาก่อน
ตอนลากกระเป๋าจากไป เสิ่นชิงเวยโทรศัพท์หาฮั่วอันหนิง “คุณหมอฮั่ว ฉันต้องการให้คุณออกใบรับรองว่าฉันได้รับสิ่งกระตุ้นทางอารมณ์ ทารกในครรภ์ไม่มั่นคงและมีสัญญาณแท้งก่อนกำหนด”
“คุณส่งให้กู้หวยซี่ด้วยตัวเอง”
เมื่อเมิ่งเจินเจินไม่อยากซ่อนตัวเองแล้ว เสิ่นชิงเวยไม่รังเกียจที่จะช่วยเธอ ให้เป็นไปตามใจปรารถนาที่อยากให้โลกได้รู้ถึงการมีอยู่ของเธอ
วางสายแล้ว เสิ่นชิงเวยลูบท้องตนเองด้วยความรู้สึกผิด
“ลูกจ๋า แม่ไม่ได้ตั้งใจแช่งพวกหนูนะ แม่ต้องจัดการกับคนเลวสองคน พวกหนูอย่าโกรธเลยนะ”
“แม่รักพวกหนู และแม่ก็มีเพียงพวกหนูเท่านั้นแล้ว”
“พวกหนูต้องอยู่ในท้องแม่อย่างว่านอนสอนง่าย โตขึ้นมา ได้ยินไหม?”
หยุดฉีดยาครีบครรภ์แล้ว เสิ่นชิงเวยพบว่าอาการแพ้ท้องของตนเหมือนจะทุเลาลงจริง ๆ
นางต้องรีบบำรุงร่างกาย ปกป้องสมบัติล้ำค่าทั้งสองในท้องให้ดี
และก่อนที่พวกเขาจะเกิดมา ต้องหลุดพ้นจากตระกูลกู้กับการแต่งงานครั้งนี้ให้ได้อย่างเด็ดขาด
เสิ่นชิงเวยเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านเช่าใหม่ ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้หวยซี่
ดูท่า เขาคงได้รับใบรับรองแพทย์ปลอมจากฮั่วอันหนิงแล้ว
เสียงของกู้หวยซี่แฝงด้วยความร้อนรน “ชิงเวย คุณหมอฮั่วบอกว่าเธอถูกกระตุ้นจนมีทีท่าแท้ง เธอไม่ได้อยู่บ้านตลอดหรือ? ใครกันที่ทำให้เธอโกรธ?”
“บอกฉันมา สามีจะออกหน้าให้”
ที่เขากังวลที่สุด ก็ยังเป็นท้องของเสิ่นชิงเวยนั่นเอง
เสิ่นชิงเวยจงใจลากเสียงอ่อนแรง แต่กลับถามว่า “อวี้ซี่ ได้ยินว่า… เมิ่งเจินเจินกลับมาแล้ว ใช่ไหม?”
“ฉันรู้ว่าคุณไม่เคยลืมเธอได้เลย”
“และเข้าใจผิดมาตลอดว่าตอนแรกฉันใช้วิธีบีบบังคับให้เธอจากไป”
พูดถึงเมิ่งเจินเจิน ปลายสายของกู้หวยซี่เงียบกริบ
อยู่นาน กู้หวยซี่ถึงตอบกลับด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ชิงเวย เธอได้ยินใครพูดเพ้อเจ้ออะไรมาหรือเปล่า?”
“เธออย่าคิดมาก เมียของฉันมีแค่เธอคนเดียว ส่วนฉันกับเธอ มันจบไปนานแล้ว”
“ถ้าเป็นเพราะเรื่องนี้แล้วเธอถูกกระตุ้นจนรักษาลูกไว้ไม่ได้ ฉันจะเสียใจมากจริง ๆ”
เสิ่นชิงเวยฟังเขาแสดงละครเงียบ ๆ
ตนเองก็ได้แต่เล่นต่อไป “อวี้ซี่ ฉันก็แค่แคร์คุณมากเกินไป”
“แต่มีคำพูดนี้ของคณ ฉันก็เบาใจแล้ว”
“จริงสิ ตอนนี้ฉันนอนพักครรภ์อยู่ที่โรงพยาบาล สองสามวันนี้ไม่อยู่บ้าน ดูแลคุณก็ไม่ได้ คุณก็กลับไปพักที่บ้านเก่าตระกูลกู้ก่อนเถอะ”
เสิ่นชิงเวยลงประกาศขายบ้านหลังนั้นไว้แล้ว
ดังนั้น นางจึงต้องหลอกล่อให้กู้หวยซี่ออกไปให้ไกล ดีที่สุดคือช่วงนี้อย่าได้กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกเลย
กู้หวยซี่ถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน ตั้งใจจะมาเยี่ยมนางเอง
เสิ่นชิงเวยรีบตอบ “กิจการของบริษัทกู้กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ อวี้ซี่คุณไม่ต้องมาห่วงฉันให้เสียงานหรอก”
“สบายใจเถอะ พอฉันออกจากโรงพยาบาลจะโทรหาคุณ”
อัดอั้นความขยะแขยงวางสายโทรศัพท์แล้ว เสิ่นชิงเวยถึงได้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
สะใภ้ตระกูลกู้?
นางเสิ่นชิงเวยจะเห็นเป็นของหายากหรือ?
วันรุ่งขึ้น เสิ่นชิงเวยไปโรงพยาบาลอีกครั้ง
นำหลอดยาที่ฉีดทุกวันไปให้คุณหมอเหลียวตรวจสอบ ทราบว่าเป็นเพียงน้ำเกลือธรรมดาแล้ว เสิ่นชิงเวยถึงได้ถอนหายใจอย่างหมดห่วง
ดูท่า ฮั่วอันหนิงไม่ได้โกหก
นางยอมรับตามตรงว่าเป็นแค่น้ำเกลือ เป็นเพราะกู้หวยซี่กับเมิ่งเจินเจินอยากให้เสิ่นชิงเวยลิ้มรสความเจ็บปวดจากการฉีดยา
คุณหมอเหลียวยังไม่เข้าใจ “ถ้าเป็นแค่น้ำเกลือ จะอุตส่าห์ใช้เล่ห์เหลี่ยมวุ่นวายทำไม?”