คืนเดือนมืดลมแรง ราตรีแห่งการฆ่าฟัน
นอกจวนเดี่ยวหลังหนึ่งซึ่งห่างจากตรอกเลนเปียกราวสิบกว่าลี้
เซิ่นเหยียนปีนป่ายขึ้นไปบนต้นไหวเก่าแก่ต้นหนึ่งนอกกำแพงบ้าน มองเข้าไปในจวน
จากรอยแยกของประตูห้องเรือนมีแสงเทียนสลัวๆ ส่องออกมา พร้อมกับเสียงผู้หญิงร้องไห้อ้อนวอนและเสียงผู้ชายหายใจหอบหนักกับเสียงหัวเราะยียวนกวนประสาท
หน้านอกประตู องครักษ์ตัวสูงเตี้ยสองคนกำลังก้มหน้ามองผ่านรอยแยกประตูด้วยความเพลิดเพลิน
"จัดเต็มจริงๆ! ตอนจับนังนี่มาใหม่ๆ มันยังดิ้นรนไม่ยอมแพ้ แต่ตอนนี้โดนพี่แผลเป็นจัดการจนเชื่อฟังหมดแล้ว"
องครักษ์ตัวสูงพูดเสียงเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความหยาบคาย
องครักษ์ตัวเตี้ยกลืนน้ำลาย "พี่แผลเป็นเสร็จแล้วก็จะให้พวกเราเล่นต่อ สองวันค่อยขายต่อไปที่หอซุยหง ก็ได้เงินอีกต่างหาก ฮี่ๆๆ"
"รอยแยกประตูมันแคบไป มองแล้วคันใจ! ข้าไปดูที่หน้าต่างโน่นดีกว่า!"
พูดจบ องครักษ์ตัวเตี้ยก็ย่องไปที่หน้าต่างข้างๆ
เซิ่นเหยียนนอนอยู่บนต้นไม้ แม้จะไม่ได้ยินว่าองครักษ์สองคนพูดอะไร แต่ก็รู้ว่าข้างในกำลังทำอะไรกัน
ดึกขนาดนี้ เดิมทีเขามาเพื่อโจมตีโดยไม่รู้ตัว ไม่คิดว่าทั้งสามคนจะยังไม่นอน แต่ตอนนี้องครักษ์สองคนแยกย้ายกัน เขารู้ว่าโอกาสมาแล้ว
เขาค่อยๆ กระโดดลงจากต้นไม้เข้าไปในจวน ร่างเคลื่อนเข้ามาใกล้กายองครักษ์ที่ยังคงเพ่งมองผ่านรอยแยกประตูราวกับผี
องครักษ์ตัวสูงกำลังเพลิดเพลินกับการมอง ไม่ได้สังเกตว่ามีคนอยู่ข้างหลัง
เซิ่นเหยียนรีบเอามือปิดปากองครักษ์ไว้ แล้วใช้มีดทำครัวกรีดที่คอของเขาอย่างแรง เลือดพุ่งกระเซ็นไปติดที่ประตู
องครักษ์ตัวสูงเบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกสองสามที แล้วล้มลงนอนแน่นิ่ง
"อุ๊ย มองตรงนี้ชัดกว่าเป็นกอง"
องครักษ์ตัวเตี้ยที่อยู่ข้างหน้าต่างกำลังจะเรียกเพื่อนให้มาดูด้วยกัน พอหันไปก็เห็นภาพที่เซิ่นเหยียนฆ่าเพื่อนร่วมงานของตน
"มีขโมย!"
องครักษ์ตัวเตี้ยม่านตาหดเกร็ง ร้องเสียงหลง แล้วรีบชักมีดสั้นที่คาดเอวออกมา แต่เซิ่นเหยียนเคลื่อนไหวเร็วกว่า
"ตายซะ!"
เซิ่นเหยียนโยนมีดทำครัวในมือออกไปอย่างแรง
องครักษ์เพิ่งจะชักมีดออกมา ยังไม่ทันได้ป้องกัน มีดทำครัวก็เสียบเข้าที่หน้าผากของเขา ครึ่งหนึ่งของใบมีดฝังลึกเข้าไป
องครักษ์ร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วล้มหงายลงไป กระตุกสองสามทีก็หมดสติ
"ปัง!"
ในขณะนั้นเอง ประตูไม้ของห้องเรือนก็ถูกเตะจนแตกกระจุย
หน้ามีแผลเป็นเปลือยท่อนบน ถือมีดใหญ่พุ่งออกมา
เมื่อเขาเห็นลูกน้องสองคนนอนจมกองเลือดในลานบ้าน และเซิ่นเหยียนที่สวมผ้าดำคลุมหน้า ดวงตาของเขาแดงก่ำทันที
"เจ้าหมอนี่มาจากไหน กล้าฆ่าคนของพรรคเสือดำ เจ้าหาเรื่องตาย!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามาโจมตี
เซิ่นเหยียนถอยหลังไปสองสามก้าว ใช้ปลายเท้าคว้าดาบสั้นขององครักษ์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาถือ แล้วสวนเข้าไปหาหน้ามีแผลเป็นทันที!
"แคว้ง!"
ดาบสองเล่มปะทะกัน ประกายไฟกระจาย
เซิ่นเหยียนรู้สึกแขนชา ร่างกายถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่ตั้งใจ
หน้ามีแผลเป็นคนนี้มีพลังขั้นกลางฝึกพลัง ร่างกายแข็งแกร่งมาก ส่วนเซิ่นเหยียนเป็นเพียงขั้นเริ่มต้นฝึกพลัง ถ้าสู้กันด้วยกำลัง เขาจะเสียเปรียบ
"มีแค่นี้ก็กล้ามาฆ่าคน รีบตายไปซะ!"
หน้ามีแผลเป็นสังเกตเห็นว่าเซิ่นเหยียนมีพลังไม่พอ หัวเราะอย่างเหี้ยมโหด ถือมีดสองมือ เส้นเลือดปูด ร้องแล้วฟันลงมาที่หัวของเซิ่นเหยียน
ดาบนี้ดุร้ายและหนักอึ้ง เซิ่นเหยียนไม่กล้ารับโดยตรง
เขาหมุนดาบสั้นในมือขวา ใบมีดเฉือนขึ้นด้านบน ไม่ได้ปะทะกับคมดาบ แต่เป็นการปัดเข้าที่ด้านข้างของมีดใหญ่
ดาบอันหนักหน่วงนี้ถูกเบี่ยงเบนด้วยแรงที่ชาญฉลาด เฉียดไหล่ของเซิ่นเหยียนลงไปฟันที่พื้น
ฟันพลาด หน้ามีแผลเป็นตอบสนองเร็วมาก ใช้แรงสะท้อนจากมีดใหญ่ที่กระแทกพื้น ข้อมือพลิกทันที เปลี่ยนจากการฟันเป็นการเฉือน พุ่งเข้าหารอบเอวของเซิ่นเหยียน
เซิ่นเหยียนย่ำเท้าอย่างแรง ร่างกายโอนไปข้างหลัง หลบการโจมตีที่ถึงตายนี้
ในขณะที่ถอยหลัง เขาแทงดาบสั้นออกไปทันที วิชากระบี่ลมกรดขั้นพื้นฐาน ถูกเขาปลดปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องราวกับสายลม กลายเป็นเงาดาบสว่างไสวสามสี่เส้น พุ่งตรงไปที่ลำคอและดวงตาของหน้ามีแผลเป็น
หน้ามีแผลเป็นตกใจ รีบดึงมีดกลับมาป้องกัน
"แคว้งๆๆ!"
เสียงเหล็กกระทบกันดังถี่และเร่งรีบดังขึ้นหลายครั้ง
วิชากระบี่ของหน้ามีแผลเป็นก็เข้าขั้นพื้นฐานแล้ว ด้วยพลังที่สูงกว่า เขาจึงสลายเงาดาบของเซิ่นเหยียนได้
จากนั้น เขาฉวยจังหวะที่เซิ่นเหยียนจบท่าดาบ ฟันสวนกลับลงมา
ครั้งนี้เซิ่นเหยียนไม่ได้หลบหรือลดแรง แต่กลับส่งดาบไปยังมือซ้าย บังคับรับดาบนี้ไว้อย่างแรง
ในขณะเดียวกัน กำมือขวาแน่น กระดูกสันหลังสั่นสะเทือนราวกับมังกรใหญ่ เลือดลมทั่วร่างกายในเวลานี้ไหลรวมไปที่แขนขวา!
หมัดทะลายผา!
ครืน!
ในอากาศมีเสียงอู้อี้ หมัดนี้กระแทกเข้าที่หน้าอกของหน้ามีแผลเป็นอย่างเต็มแรง
เสียงกระดูกหักดังขึ้น หน้าอกของหน้ามีแผลเป็นบุ๋มลงไป เลือดพุ่งออกจากปาก ร่างปลิวไปชนกำแพงจวนอย่างแรง แล้วไหลลงมา
เซิ่นเหยียนรีบเดินเข้าไป โจมตีอีกครั้ง
หน้ามีแผลเป็นพยายามป้องกัน แต่เขาบาดเจ็บสาหัส ในไม่ช้าก็สู้ไม่ได้ สิ้นใจตาย
เซิ่นเหยียนหายใจหอบ ร่างกายขึ้นลง
แม้เขาจะคุ้นเคยกับศพ แต่นี่คือการเกิดใหม่สองชาตินี้ครั้งแรกที่ฆ่าคน จึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
เขาหายใจสงบสักพัก เดินไปข้างศพสามศพ ใช้มีดกรีดเพิ่มบาดแผลลึกตื้นที่ไม่เท่ากันหลายแห่ง แล้วจึงทิ้งมีด เก็บมีดทำครัวของตัวเองคาดไว้ที่เอว
จากนั้นก็ทำการชำแหละศพ
เมื่อได้รับคำเตือนเรื่องพลังสะสม เขาจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง
ในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นกายของชายหญิง เตียงนอนที่รกร้าง มีผู้หญิงเปลือยกายทั้งตัว บาดแผลทั่วร่าง สลบไสลไปแล้ว
เซิ่นเหยียนมองแวบเดียวก็หันกลับมา
เขารีบเปิดตู้เปิดลิ้นชักหาของ ในใต้เตียงของหน้ามีแผลเป็นได้กล่องไม้ใบหนึ่ง ข้างในมีเงินเศษมากกว่าเจ็ดสิบตำลึงและสัญญากู้ยืม
พลิกดู สัญญากู้ยืมของเขาอยู่ในนั้น
เขาหยิบสัญญากู้ยืมทั้งหมดออกมา แล้วห่อเงินด้วยผ้าคาดเอว ปีนกำแพงออกไป รีบออกจากที่นั่น
วิ่งออกไปสองถนน เซิ่นเหยียนจึงค่อยๆ ลดความเร็วลง
กลับมาที่ตรอกเลนเปียก เซิ่นเหยียนไม่ได้กลับบ้านโดยตรง แต่ไปที่บ้านของหวังเฉวียน หาไฟฉุด
เขาถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด รวมกับสัญญากู้ยืม ใช้ไฟฉุดจุดไฟเผา
ขี้เถ้าที่ไหม้แล้ว ก็ขุดหลุมฝังทิ้ง
"บองๆๆ"
ข้างนอกมีเสียงตีกลองบอกเวลา เที่ยงคืนแล้ว
[สรุปวันนี้: ฝึกหมัดสองชั่วยาม ฝึกดาบหนึ่งชั่วยาม ฆ่าองครักษ์สองคน ฆ่าขั้นกลางฝึกพลังหนึ่งคน]
[ได้รับ: ประสบการณ์หมัด+100 ประสบการณ์ดาบ+120 ประสบการณ์ยุทธ์+50 ประสบการณ์ทั่วไป+20 เงิน+78]
เซิ่นเหยียนรู้สึกว่ามือหนักขึ้น เงินในผ้าห่อจากเดิม 78 ตำลึงกลายเป็น 156 ตำลึง
ส่วนเงิน 8 ตำลึงของฟันทองคำไม่ได้ถูกสรุป แต่เซิ่นเหยียนก็พอใจมากแล้ว
เขามองไปที่แผงสถานะของตัวเอง
หมัดทะลายผา (200/500 เข้าสู่ห้องโถง) วิชากระบี่ลมกรด (240/300 ผ่านประตูครั้งแรก)
ร่างกาย (60/200 แข็งแรงสมบูรณ์)
ประสบการณ์ยุทธ์: 140 ประสบการณ์ทั่วไป: 60
คืนนี้การต่อสู้จริง ได้ประสบการณ์มากกว่าการฝึกฝนอย่างหนักเสียอีก
เซิ่นเหยียนเพิ่มประสบการณ์ยุทธ์ทั้งหมดลงในวิชากระบี่ลมกรด ทันใดนั้นท่าดาบมากมายก็ผุดขึ้นในหัว
วิชากระบี่ลมกรด เข้าสู่ห้องโถง
เขามองไปที่ร่างกาย การฝึกหมัดสามารถเพิ่มประสบการณ์ร่างกายได้เล็กน้อย ยังขาดอีก 140 ก็จะเลื่อนขั้น
เซิ่นเหยียนไม่รู้ว่าประสบการณ์ยุทธ์สามารถเพิ่มลงในร่างกายได้หรือไม่ เตรียมลองดู
ความคิดเคลื่อนไหว ประสบการณ์ยุทธ์ที่เหลือถูกเพิ่มลงในร่างกาย ทำให้เซิ่นเหยียนดีใจ
ดูเหมือนว่าการฝึกฝนร่างกายก็เป็นหนึ่งในวิถียุทธ์เช่นกัน เขาเพิ่มประสบการณ์ทั่วไปลงไปด้วย
ทันใดนั้นในร่างกายก็มีความร้อนไหลพุ่งขึ้น กระดูกทั่วร่างกายราวกับยืดออก ทำให้เขารู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
ร่างกาย (0/500 เปิดเส้นยืดกระดูก)
เซิ่นเหยียนรู้สึกว่าพลังของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นมาก ถ้าต้องสู้กับหน้ามีแผลเป็นอีกครั้ง ด้านพลังเขาจะไม่เสียเปรียบ
นี่ถึงขั้นกลางฝึกพลังแล้วหรือ?
เซิ่นเหยียนทั้งตกใจทั้งดีใจ การเพิ่มค่ามันไวจริงๆ
……
วันรุ่งขึ้น
เซิ่นเหยียนกินข้าวเช้าเสร็จ กำลังจะไปทำงาน ก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากข้างนอก
"ร้องไห้อะไร รีบออกมาหมด!"
เสียงเตะประตูอย่างหยาบคาย เสียงผู้หญิงกรีดร้อง เสียงเด็กร้องไห้ปนกันวุ่นวาย
เซิ่นเหยียนรีบไปที่ประตู มองผ่านรอยแยกออกไป
เห็นสมาชิกพรรคเสือดำจำนวนมากกำลังเตะประตูบ้านทุกหลัง ไล่คนออกมา
สีหน้าเซิ่นเหยียนเปลี่ยนไป อุทานในใจ "เร็วจัง?"
เขานึกว่าอย่างช้าถึงตอนเที่ยงจึงจะมีคนพบศพของหน้ามีแผลเป็น ไม่คิดว่าพรรคเสือดำจะตอบสนองเร็วขนาดนี้
เขารีบหยิบห่อเงินที่ซ่อนใต้เตียงออกมา วิ่งไปที่หลังบ้าน สอดเข้าไปในรอยแตกของอิฐโคลนที่อยู่ลึกสุดของส้วม
เพิ่งซ่อนเสร็จ ประตูบ้านก็ถูกเตะเปิด
"ไอ้พวกนี้ รีบออกมาให้หมด!"
สมาชิกพรรคเสือดำสองคนหน้าตาดุร้ายถือมีดพุ่งเข้ามา ไล่เซิ่นเหยียนและซูหวานออกไปที่ตรอก
ที่ลานกลางของตรอกเลนเปียก มีคนนั่งคุกเข่ากันเต็มพื้นที่แล้ว
ทั้งชายหญิง คนแก่เด็ก ต่างตัวสั่นราวกับนกกระทาที่รอการเชือด
ด้านหน้าฝูงชน มีชายวัยกลางคนสวมชุดสั้นสีเขียว ใบหน้าดุดัน ยืนอยู่
"มาครบแล้วหรือ?"
ชายวัยกลางคนมองผู้คนที่คุกเข่าเต็มพื้นตรอกเลนเปียก แล้วพูดเสียงเย็นชา
"ข้าคือหลี่เซิ่ง เจ้าเขตของพรรคเสือดำ เมื่อวาน ลูกน้องของข้า แผลเป็น มาทวงหนี้ที่นี่ เก็บหนี้เสร็จ กลับไป กลางคืนก็ถูกฆ่า"
ได้ยินเช่นนี้ ผู้คนที่คุกเข่าต่างมองหน้ากัน ต่างรีบก้มหน้ากราบลงกับพื้น
"ท่านเจ้าเขตโปรดพิจารณาด้วย! พวกเราเป็นแค่คนจน จะกล้าฆ่าคนได้อย่างไร!"
"ใช่แล้ว! ต่อให้ยืมความกล้าสักร้อยครั้ง พวกเราก็ไม่กล้า!"
หลี่เซิ่งตะคอกเสียงดัง "ใครเป็นฆาตกร สืบแล้วจะรู้ คนผู้นั้นไม่เพียงฆ่าคน แต่ยังกวาดเงินทั้งหมดไปด้วย ถ้าในบ้านใครค้นพบเงินก้อนใหญ่ ผู้นั้นคือฆาตกร!"
เขายกมือกวัก "ค้นให้หมด! ขุดลึกลงไปสามฉื่อก็ต้องเอาเงินออกมาให้ได้!"
"รับทราบ!"
กลุ่มสมาชิกพรรคเสือดำพุ่งเข้าบ้านเรือนในตรอกเลนเปียกอย่างดุดัน เปิดตู้เปิดลิ้นชักค้นหาอย่างละเอียด