เจียงหนีรีบยัดกระดาษใส่แฟ้มเอกสารแล้วยัดใส่อ้อมแขนของฟู่เจ๋อเยวียน
“คุณถือไปก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง”
ขณะฟู่เจ๋อเยวียนรับแฟ้มเอกสารไป เสียงเอะอะด้านนอกก็ยิ่งดังหนักข้อขึ้น ราวกับเกิดการต่อสู้
ด้านนอกมีเสียงบุคลากรทางการแพทย์ห้ามปรามดังขึ้น
“คุณครับ ในโรงพยาบาลห้ามก่อความวุ่นวายนะครับ ถ้ายังวุ่นวายอีกพวกเราจะเรียก รปภ. แล้ว!”
“คุณครับ กรุณาพาคนของคุณออกไปเดี๋ยวนี้ด้วย”
ท่ามกลางนั้นยังแว่วเสียงของปั๋วเยี่ยนหวยปนอยู่ด้วย
“เจียงหนี ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ผมขอพบคุณ ถ้าคุณยังไม่ให้พวกเขาหลีกไป ผมจะบุกเข้าไปตรง ๆ เลย”
เจียงหนีหลับตาลงชั่วขณะ ฟู่เจ๋อเยวียนกดไหล่เธอไว้
“ไม่ต้องห่วง ฉันไปดูให้เอง”
เจียงหนีลืมตาขึ้น คว้าแขนเสื้อเขาไว้
“อย่าลงมือ”
“ผมพยายาม”
ฟู่เจ๋อเยวียนทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็ก้าวเท้าออกไป
อย่างไรก็ตาม การไม่ลงมือนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
ในยามเช่นนี้ เขาอยากต่อยปั๋วเยี่ยนหวยมากกว่าใคร ๆ
เมื่อมาถึงหน้าประตู ฟู่เจ๋อเยวียนเบี่ยงตัวปิดประตูห้องพักผู้ป่วยของเจียงหนี
หันศีรษะไปสบประสานสายตาที่แดงก่ำของปั๋วเยี่ยนหวย
“ผมขอพบเจียงหนี”
ฟู่เจ๋อเยวียนกระตุกมุมปาก กำหมัดแน่น แล้วชกตรงเข้าใส่
“ปัง——”
ปั๋วเยี่ยนหวยที่ไม่ได้เตรียมใจป้องกันถูกต่อยเข้าเต็มเปาจนมุมปากแตก มีเลือดซึมออกมา
ร่างเซถลา ในจังหวะที่ฟู่เจ๋อเยวียนต่อยเข้ามาหมัดที่สอง ปฏิกิริยาตอบสนองก็รวดเร็วขึ้น กำหมัดแน่นโต้กลับ
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดตรงทางเดิน ดึงดูดผู้ป่วยจำนวนไม่น้อยให้มาห้อมล้อม
พยาบาลเรียก รปภ. มาแล้ว
ทันใดนั้น ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกใครบางคนดึงเปิดจากด้านในพร้อมเสียงดัง “ฟึ่บ”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงนี้ทำให้ฟู่เจ๋อเยวียนและปั๋วเยี่ยนหวยหยุดการเคลื่อนไหวพร้อมกัน
ปั๋วเยี่ยนหวยเดินเร็ว ๆ มาอยู่ตรงหน้าเจียงหนี จับมือเธอไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าถึงขีดสุด