"ท่านประธานปั๋ว!"
เฉิงเฮ่อมีสีหน้าตื่นตระหนก อยากเข้าไปใกล้แต่ก็ไม่กล้า
"คุณ...คุณมุมปากมีเลือด ผมจะตามหมอให้เดี๋ยวนี้"
"ไม่ต้อง"
ปั๋วเยี่ยนหวยเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วไอต่ำอีกสองที เมินเฉยต่อความเจ็บแน่นจากช่องอก ก้าวยาว ๆ ออกไปข้างนอก
"จัดการเครื่องบินส่วนตัวเดี๋ยวนี้ ไปเจียงเฉิง"
เฉิงเฮ่ออึกอักอยากพูดอะไรบางอย่าง มองแผ่นหลังก้าวยาว ๆ ของเขา พลางรับคำแล้วรีบตามไป
"ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้"
เครื่องบินตัดผ่านท้องฟ้า บินเหนือชั้นเมฆหนาทึบ
ชั้นเมฆที่ทับถมหนาเหล่านี้ ซ้อนกันหนาหลายชั้น กดทับอยู่ในใจของปั๋วเยี่ยนหวยทั้งหมด ทำให้เขาอึดอัดจนหายใจไม่ออก
ในใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กระวนกระวายจนหาทางระบายไม่ได้ วิ่งชนไปมาอยู่ในอก
ตามมาด้วยความรู้สึกไร้น้ำหนักที่โหมกระหน่ำไปทั่วร่าง
เหมือนกับมีบางสิ่งที่สำคัญกำลังเลือนหายไป เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะคว้าไว้ แต่มันกลับกลายเป็นสายลม จับไม่ติด กำไม่อยู่
อาการเจ็บแน่นหน้าอกหนักขึ้น ใบหน้าของปั๋วเยี่ยนหวยซีดเผือด เขาหยุดไอต่ำ ๆ ไม่ได้อีกครั้ง
"แค่ก ๆ —"
เฉิงเฮ่อรู้ว่าผิดปกติ ลุกขึ้นจากที่นั่ง
"ท่านประธานปั๋ว ลงจากเครื่องแล้วให้ผมติดต่อหมอให้ตรวจดูไหมครับ?"
ปั๋วเยี่ยนหวยยกมือห้าม
"ไม่ต้อง อีกนานเท่าไหร่ถึงจะถึงเจียงเฉิง"
เฉิงเฮ่อเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ
"ประมาณครึ่งชั่วโมงครับ"
รายงานจบ สายตาเขาเลื่อนไปที่ดวงตาสีแดงก่ำของปั๋วเยี่ยนหวย