คฤหาสน์ลู่ซาน
รถคัลลิแนนแล่นผ่านสนามหญ้ากว้างใหญ่ ก่อนจะจอดอยู่หน้าประตูเหล็กสไตล์ยุโรป
พ่อบ้านชุดยาวออกมาเปิดประตู รถคัลลิแนนค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปด้านใน
ที่นี่คือที่พักของฟู่เจ๋อเยวียนในเมืองหลวง มีน้อยคนนักที่จะรู้
รถจอดสนิท เจียงหนีและฟู่เจ๋อเยวียนก้าวลงจากรถพร้อมกัน
ฟู่เจ๋อเยวียนเดินอยู่ทางขวาของเจียงหนี เพื่อช่วยบังลมเย็นที่พัดโชยมาให้เธอ
ทั้งคู่เข้าไปในห้องนั่งเล่น หมอส่วนตัวยังมาไม่ถึง
ฟู่เจ๋อเยวียนไปหยิบตู้ยามา เมื่อเห็นว่าเจียงหนียังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จึงพยักเพยิดไปทางโซฟาซึ่งอยู่ไม่ไกล
"นั่งตรงนั้นเถอะ ผมจะทำแผลให้"
เจียงหนีพยักหน้าอย่างเชื่องช้า ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาเพียงครึ่งตัว
ฟู่เจ๋อเยวียนยกตู้ยาเดินเข้ามา ย่อตัวลงนั่งครึ่งหนึ่งบนพื้น หยิบปากคีบจากตู้ยาฆ่าเชื้อ ดึงปลายนิ้วของเธอมาก่อนจะค่อย ๆ เขี่ยเศษกระเบื้องที่ฝังอยู่ออกอย่างเบามือ
"อาจจะเจ็บนิดหน่อยนะ ถ้าผมเผลอลงมือหนักไป อย่าลืมบอกล่ะ"
เจียงหนีหดนิ้วอย่างอึดอัด แต่ฟู่เจ๋อเยวียนก็หนีบไว้แน่น
"เจ็บเหรอ?"
เจียงหนีส่ายหน้า
"ไม่เจ็บหรอก—"
"ไม่เจ็บ ผมก็ทำต่อนะ" ฟู่เจ๋อเยวียนวางมือของเธอบนเข่าตัวเองอีกครั้ง ตรวจดูเศษกระเบื้องทุกชิ้นที่ตำอยู่ในนิ้วของเธออย่างละเอียด
เจียงหนีหลุบสายตาลงต่ำ สิ่งที่เห็นคือคิ้วและดวงตาที่อ่อนโยนและหนักแน่นของฟู่เจ๋อเยวียน