เสียงประกาศของเกมทำให้ผู้เล่นทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
ดันเจี้ยนงั้นเหรอ?
นี่มันถนนเอาชีวิตรอดไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีดันเจี้ยนโผล่มาด้วย?
แถมยังเป็นดันเจี้ยนที่เปิดเดือนละครั้งอีก!
แต่ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงเลือดบนหน้าจอตรงหน้ากำลังลดลงทีละวินาที ไม่มีใครคิดว่านี่เป็นเรื่องล้อเล่น
ช่องแชตพลันปั่นป่วน ข้อความไหลผ่านอย่างรวดเร็ว
“มีผู้เล่นระดับเทพคนไหนรู้บ้างว่า ‘วงมรณะ’ เป็นดันเจี้ยนแบบไหน?”
“ให้ตายเถอะ พาหนะเอาเข้าไปได้ไหม? ฉันอุตส่าห์อัปเกรดจนถึงระดับ 2!”
“ฉันเพิ่งจะเริ่มมีหวังว่าจะรอดได้ นี่ก็ต้องเข้าดันเจี้ยนแล้วเหรอ? จะเล่นกับสภาพจิตใจกันเกินไปแล้ว!”
ชนแกให้ตายก็สมควรโผล่มาด้วย
คราวก่อนเพิ่งถูกเจียงหาวด่าจนเสียหน้า คราวนี้พอได้ยินเรื่องดันเจี้ยน เขาก็กลับมาผยองอีกครั้ง
“ดันเจี้ยนงั้นเหรอ ฉันชอบดันเจี้ยนที่สุดเลย ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ ที่ยังไม่เคยจ่ายค่าคุ้มครอง เตรียมตัวกันพร้อมหรือยัง?”
ลูกสมุนของเขารีบส่งเสียงสนับสนุนทันที “ตอนนี้ใครอยากจ่ายค่าคุ้มครองก็ยังทันนะ ถ้าช้ากว่านี้อาจไม่ทันแล้ว!”
“ใช่ จ่ายแบตเตอรี่สักสองสามก้อนกับน้ำมันสักสองสามชุด ตอนเข้าไปแล้วพวกเรายังพอช่วยได้บ้าง ถ้าเข้าไปข้างในแล้วค่อยร้องไห้ก็สายไปแล้ว!”
ในช่องแชตเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าและเสียงทอดถอนใจ ความโกลาหลปะปนกันจนแยกไม่ออก
มีคนด่าขึ้นมาตรง ๆ “เชี่ยเอ๊ย ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปยังไงไหว! ข้างหน้าก็มีเกม ข้างหลังก็มีฆาตกร ฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านใครเข้าให้หรือไง ชาตินี้ถึงได้เจอเรื่องแบบนี้!”