ข้อความในแชตยิ่งไถยิ่งเหลวไหล ผู้เล่นยิ่งพูดยิ่งทำเหมือนตัวเองมีเหตุผล ราวกับเจียงหาวติดหนี้พวกเขา ไม่ยอมเปิดเผยข้อมูลก็เป็นคนชั่วร้ายจนให้อภัยไม่ได้
เจ้าลูกวัวน้อยซากุระมารุปรี๊ดแตกก่อนใคร เมื่อวานเธอก็ไม่สบอารมณ์คนพวกนี้อยู่แล้ว วันนี้กลับได้คืบจะเอาศอก แบบนี้จะทนไหวได้ยังไง?
“ฉันว่าพวกคุณพอได้แล้วมั้ง หน้านี่เช่ามาหรือไงถึงกล้าใช้ไม่บันยะบันยัง? เธอติดหนี้พวกคุณหรือไง? ไม่ห่วงชีวิตตัวเอง แล้วยังหวังให้คนอื่นป้อนข้าวเข้าปากให้อีก ไม่มีมือหรือไม่มีสมองกันแน่?”
ผู้หลงรักหนุ่มผมทองหน้าปากหมู่บ้านก็รีบตามมาซ้ำเติมเป็นชุด
“นั่นสิ! อันดับหนึ่งติดหนี้พวกคุณหรือไง? ข้อมูลที่เขาเอาชีวิตไปแลกมา ทำไมต้องแจกฟรีให้พวกคุณด้วย? พวกมือแบยื่นขอของคนอื่นยังภูมิใจกันขึ้นมาได้อีกเหรอ?”
อีกฟากหนึ่ง เจียงหาวกำลังซู้ดบะหมี่เย็นคำโต ไม่ได้กินอะไรทั้งคืน หิวจนท้องติดหลังอยู่แล้ว
เส้นเหนียวนุ่ม น้ำซุปเย็นเปรี้ยวหวาน ซดคำหนึ่งก็เย็นวาบตั้งแต่คอลงไปถึงท้อง
หมาป่าใหญ่นอนหมอบพักอยู่ข้างเธอ ขาทั้งหกเหยียดแผ่ ดูเหมือนผ้าขี้ริ้วขนฟูผืนหนึ่ง
เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนจริง ๆ ทั้งยังเดินทางตลอดคืนกับหมาป่าใหญ่
แต่เพิ่งมาถึงที่นี่ เธอยังระวังตัวอยู่ ก่อนออกเดินทางจึงตั้งใจถามหมาป่าใหญ่ให้แน่ใจ
ตอนนี้หมาป่าใหญ่ยังพูดไม่ค่อยคล่อง ได้แต่เปล่งคำออกมาทีละคำ แต่พอเดาเอาจากคำพูดของมัน ก็พอเข้าใจได้ว่าพวกสัตว์ประหลาดบนถนนตอนนี้ยังทำอะไรมันไม่ได้
หลังวิ่งมาทั้งคืน เรื่องก็เป็นอย่างที่หมาป่าใหญ่บอกจริง ๆ แม้ตอนกลางคืนจะมีสัตว์ประหลาดมากกว่ากลางวันไม่น้อย แต่ก็ไม่เจอตัวไหนที่รับมือยาก
เรื่องเดียวที่เธอไม่ค่อยพอใจคือ ตอนเดินทางกลางคืน ข้างทางไม่มีหีบสมบัติปรากฏขึ้น ทำให้พลาดโอกาสเก็บกวาดของไปทั้งคืนอย่างเปล่าประโยชน์