มีหมาป่าใหญ่คอยรับการโจมตีอยู่ด้านหน้า ผึ้งที่พุ่งมาถึงตัวเจียงหาวจึงมีแค่เจ็ดแปดตัว
แต่แค่สองสามตัวก็ทำเอาเธอแทบแย่แล้ว เพราะขาทั้งสองข้างขยับไม่ได้ จะหลบก็หลบไม่พ้น ได้แต่รอให้เสียงหึ่ง ๆ ของผึ้งบินเข้ามาในระยะโจมตี แล้วเหวี่ยงไม้แบดมินตันตาข่ายไฟฟ้าฟาดใส่ไม่ยั้ง
ทว่าผึ้งที่ฟาดตายไปได้มีน้อยนิด เมื่อเทียบกับสถานการณ์ทั้งหมดก็แทบไม่ต่างจากหยดน้ำในทะเล ในหีบสมบัติยังมีทหารใหม่ทะลักออกมาไม่ขาดสาย ราวกับเปิดประตูระบายน้ำ ไม่มีทางฆ่าหมดได้
เจียงหาวเม้มปาก เหลือบมองหมาป่าใหญ่ที่ถูกต่อยจนหน้าบวมเป็นหมู แล้วรีบคำนวณสถานการณ์ในใจ
ไม่ได้การ ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป เธอกับหมาป่าใหญ่คงได้ตายคู่กันที่นี่แน่
เธอตัดสินใจทันที สูดลมหายใจแล้วตะโกนเสียงดัง “หมาป่าใหญ่! เตรียมถอย!”
หมาป่าใหญ่ที่ถูกผึ้งต่อยจนตัวบวมขึ้นทั้งวงกำลังโมโหจนคำรามลั่น
มันคือราชาหมาป่านักรบหกขาแท้ ๆ แต่กลับถูกผึ้งตัวจ้อยต่อยจนเป็นสภาพนี้ ความแค้นที่จุกอยู่ในลำคอทำอย่างไรก็กลืนไม่ลง
พอได้ยินเสียงเจ้านาย มันก็ไม่คิดจะกลับไปเลย อยากสู้กับแมลงน่ารังเกียจพวกนี้ให้ตายกันไปข้าง ไม่อย่างนั้นต่อไปจะเอาหน้าไปอยู่ในหมู่สัตว์ประหลาดได้อย่างไร
เจียงหาวย่อมไม่พลาดท่าทีขัดขืนของหมาป่าใหญ่แม้เพียงชั่วขณะ
เธอแค่นหัวเราะ นิ้วขยับเบา ๆ
วินาทีต่อมา ความเจ็บปวดรุนแรงก็ระเบิดขึ้นในหัวหมาป่าใหญ่ มันร้องโหยหวนจนเกือบทรุดลงคุกเข่าตรงนั้น
แม้มันจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็ไม่ใช่หมาป่าโง่ ย่อมรู้ว่านี่คือบทลงโทษจากเจ้านาย