บทที่ 12 ราชินีผึ้งเพชฌฆาต
ราชินีผึ้งโกรธเกรี้ยว กรีดร้อง และคลุ้มคลั่ง
เธอเป็นถึงจ้าวแห่งรังผึ้ง คุมลูกน้องไว้มากมาย แต่วันนี้กลับถูกมนุษย์ที่นั่งอยู่บนรถเข็น แถมดูราวกับแค่ลมพัดก็จะปลิวกระจุยทำสัญญาผูกมัดเสียได้?
น่าอัปยศอดสูที่สุด! เกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน!
ทว่าอารมณ์ทั้งหมดกลับมลายหายไปในพริบตา เมื่อความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดเข้ามาในสมอง
ความเจ็บนั้นเหมือนมีใครเอาแท่งเหล็กร้อนแดงมาคนในหัวเธอหนึ่งรอบ เจ็บจนแทบสิ้นใจตรงนั้น
มีคำกล่าวว่า ผู้รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นยอดคน
ราชินีผึ้งได้สติขึ้นมาทันที
เธอไม่ได้กลัวเสียหน่อย แค่รู้จักกาลเทศะต่างหาก! ยืดหยุ่นได้ตามสถานการณ์ นี่เรียกว่ามองการณ์ไกล!
เธอจึงตะโกนเสียงแหลมใส่ฝูงผึ้งที่ยังบินวนอยู่กลางอากาศว่า “หยุด! พวกแกหยุดให้หมด!”
ชั่วพริบตา ฝูงผึ้งดำทะมึนก็หยุดนิ่งกลางอากาศพร้อมกันราวกับถูกกดปุ่มหยุด เสียงหึ่ง ๆ เงียบสนิท
ในที่สุดก็ได้พักหู เจียงหาวยกมุมปากขึ้น “อย่างนี้สิถึงจะว่าง่าย”
เธอยกมือขึ้น มองราชินีผึ้งที่แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ยอมลงมาเกาะปลายนิ้วของเธออย่างว่าง่าย
【ชนิด: ราชินีผึ้งเพชฌฆาต
ระดับ: 3 ดาว
พละกำลัง: 20
ความว่องไว: 81
หมายเหตุ: ราชินีผึ้งสามารถปล่อยผึ้งเพชฌฆาตจำนวนมากออกมาจากมิติรังผึ้งได้ในพริบตา เหล็กในของผึ้งงานมีพิษต่อระบบประสาท ซึ่งสะสมเพิ่มขึ้นได้ เมื่อถูกต่อยจะเจ็บต่อเนื่องและชาเฉพาะจุด หากถูกต่อยหลายครั้งอาจทำให้ร่างกายแข็งทื่อทั้งตัวจนถึงขั้นช็อก
ผึ้งงานที่ตายในสนามรบจะกลับสู่มิติรังผึ้งโดยอัตโนมัติ เมื่อพักฟื้นแล้วจะคืนชีพในสภาพสมบูรณ์ ตราบใดที่ราชินีผึ้งยังไม่ตาย ฝูงผึ้งก็จะไม่มีวันถูกกำจัดจนหมด