ผู้เล่นกลุ่มนั้นเห็นของบางอย่างพุ่งเข้ามา ปฏิกิริยาแรกที่ผุดขึ้นในหัวคือหลบ
ใครจะไม่รู้บ้างว่า ก่อนเข้าไปในดันเจี้ยน เจียงบ้านี้นั่งรถเข็นซิ่งเอาระเบิดลูกเล็กที่ระเบิดมอนสเตอร์ระดับสองดาวได้ไปขายในช่องแชตตั้งเป็นกอง
ทุกคนกอดหัวพุ่งหลบไปคนละทางตามสัญชาตญาณ พลางร้องลั่นว่า “เชี่ย! รีบหลบ!”
แต่ผ่านไปสองวินาที เสียงระเบิดที่คาดไว้ก็ไม่ดังขึ้น
บอลจับมอนสเตอร์สองลูกเด้งเปิดกลางอากาศ แสงวาบจ้าสองสายพุ่งโค้งออกไป พอแสงจางลง เงาสองร่างก็ปรากฏขึ้นกลางถนน
หมาป่าคลั่งหกขา กับเสือชีตาห์สีทองอร่ามทั้งตัวที่มีสามหาง
ดวงตาทั้งสี่ของหมาป่ากับเสือชีตาห์จ้องมาทางพวกเขาพร้อมกัน ราวกับกำลังมองปลาตายที่ดิ้นอยู่บนเขียง
หมาป่าใหญ่ส่งเสียงคำรามต่ำลึกออกมาจากลำคอ ส่วนจินจินสะบัดหางอย่างเนิบช้า หางฟูฟ่องทั้งสามกลับมีหนามกระดูกเล็กถี่เรียงตั้งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ แสงสีขาวเย็นเยียบสะท้อนวาบกลางแดด
การปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดทั้งสองทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นขวัญหนีดีฝ่อในพริบตา
“สั...สัตว์ประหลาด! ทำไมในดันเจี้ยนถึงมีสัตว์ประหลาดได้!” ผู้เล่นคนหนึ่งตกใจจนเสียงหลง
อีกคนแทบเสียสติ “นี่มันผู้เล่นบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมเธอถึงจับสัตว์ประหลาดมาเป็นพวกได้! หนีเร็ว!”
แต่จะหนีไปไหน? ตอนอยู่บนถนนเอาชีวิตรอด อย่างน้อยพวกเขายังหลบอยู่ในรถแล้วเหยียบคันเร่งหนีได้ แต่ตอนนี้ไม่มีที่ให้ซ่อนแม้แต่ที่เดียว