ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 37 ฉันคืออันดับหนึ่ง เปิดรถเข็นลุยเกมถนนมรณะ

6 นาที· 1.3K คำ

ถึงจะตื่นเต้น แต่เจียงหาวก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ รีบส่งยาถอนพิษระดับกลางให้พี่สาวตัวน้อยก่อนเป็นอย่างแรก

ครู่ต่อมา ขณะที่เธอกำลังจะถามพี่สาวตัวน้อยว่ายานี้ใช้ได้ผลไหม ข้อความจากอีกฝ่ายก็รัวส่งมาราวกับห่าฝนเสียก่อน

“พี่!! พี่เจียง!!! ยานี้ได้ผล!!! ค่าพลังชีวิตไม่ลดแล้ว!! ไม่ลดจริง ๆ!!!! ฉันรอดแล้ว!!!!!!”

ตามมาด้วยอีโมติคอนร้องไห้และคุกเข่าขอบคุณอีกยาวเหยียด กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหน้าจอแสง

เจียงหาวมองเครื่องหมายตกใจเต็มหน้าจอ มุมปากยังไม่ทันยกขึ้น พี่สาวตัวน้อยก็ส่งผ้าพันแผลห้ามเลือดกับยารักษาบาดแผลที่ยังใช้ไม่หมดคืนมาให้ตามเดิม พร้อมแนบข้อความมาด้วย

“พี่เจียง ของพวกนี้ฉันไม่ต้องใช้แล้ว คืนให้พี่นะ ไม่ต้องห่วง ของที่ฉันใช้ไปเท่าไร ฉันจะชดใช้ให้แน่นอน! บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ ต่อให้ตอบแทนด้วยชีวิตก็ยังไม่พอ ต่อไปพี่ก็คือพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน! มีเรื่องอะไรก็บอกได้เลย ชีวิตนี้เป็นของพี่แล้ว!”

เจียงหาวเก็บผ้าพันแผลกับยาใส่กระเป๋าเป้ แล้วพิมพ์ตอบกลับไป

“พอแล้ว ๆ ชีวิตเป็นของเธอ เก็บไว้ขับรถดี ๆ เถอะ”

พอจัดการเรื่องของพี่สาวตัวน้อยเรียบร้อย เจียงหาวก็โล่งใจเสียที ถึงได้มีเวลาย้อนกลับไปดูสิ่งของที่เพิ่งเปิดได้อย่างละเอียด

ถ้าจำไม่ผิด เมื่อกี้เธอเหมือนจะได้ของประหลาดมาสองชิ้น

【อัญมณีเม็ดใหญ่แสนสว่างแวววาว: ของล้ำค่าจากเกมถนนเอาชีวิตรอด สามารถหลอมรวมเข้ากับพาหนะได้ ผลหลังหลอมรวมจะแตกต่างกันไปตามพาหนะ】

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป