เกมได้ยินคำว่า “รายงาน” ก็ส่งเสียงแหลมกรีดร้องขึ้นมาทันที ด้วยความตื่นเต้นเกินเหตุ กระทั่งร่างจริงที่ไม่เคยปรากฏต่อหน้าผู้คนก็โผล่ออกมา มันรีบร้อนเอ่ยถาม
“ทำไมถึงรายงานฉัน? จะรายงานเรื่องอะไร? เธอมีสิทธิ์อะไรมารายงานฉัน?!”
เจียงหาวมองลูกบอลลูกเล็กที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตรงหน้า มีปีก งามเรืองแสงทั้งตัว และมีเสาอากาศสองเส้นยื่นอยู่บนหัว ก่อนเอ่ยเสียงเย็น
“ทำไมฉันจะรายงานแกไม่ได้? แกชอบอวดอ้างว่าตัวเองยุติธรรมและเที่ยงตรงมาตลอด แต่กล้าพูดไหมว่าในเกมสุ่มของดันเจี้ยน แกไม่ได้แอบขัดขาฉัน? ทำไมระดับความยากที่พวกสัตว์ประหลาดสุ่มได้ถึงต่ำกว่าของฉันทุกตัว?”
“แล้วก็แมงมุมยักษ์ตัวสุดท้ายนั่น ทำไมกลุ่มแสงที่มันสุ่มได้ถึงเป็นทักษะโจมตีทั้งหมด? ทำไมไม่มีทักษะขยะเลยสักทักษะ? แล้วทำไมมันถึงสุ่มได้โล่ป้องกันด้วย?”
เกมรีบแก้ตัวทันที “เกมนี้สุ่มทุกอย่าง ระดับความยากจะสูงหรือต่ำก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควบคุมได้”
เจียงหาวหัวเราะเย็นชา “งั้นก็แปลว่าฉันซวยสินะ ค่าความโชคดี 99 ของฉัน ยังซวยกว่าสัตว์ประหลาดทั้ง 99 ตัวนั่นอีก”
พูดถึงตรงนี้ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “พอแกพูดแบบนี้ ฉันก็ชักอยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ ค่าความโชคดีของพวกสัตว์ประหลาดนั่นเต็มร้อยกันหมดเลยหรือไง?”
เกมยังคงใช้คำแก้ตัวเดิม “ทุกอย่างเป็นการสุ่ม ถ้าเธอสุ่มไม่ได้ของดี ก็ต้องหาสาเหตุจากตัวเอง จะเอาเรื่องนี้มาเป็นเหตุผลรายงานฉันไม่ได้”
ปากมันพูดจาแข็งกร้าว แต่ในใจกลับหวาดหวั่นจนแทบใจสั่น
เพราะครั้งนี้มันลงมือในดันเจี้ยนอย่างไม่แนบเนียนเอาเสียเลย
ที่สำคัญ มันคิดว่ายัยขาเป๋นี่คราวนี้ต้องตายแน่ ใครจะไปรู้ว่าเธอไม่เพียงรอดออกมาได้ แต่ยังคว้าอันดับหนึ่งไปครองอีก