เสียงของหุ่นยนต์เป็นเสียงเด็กผู้หญิงเหมือนกัน แต่ไม่ใสแจ๋วเหมือนเสียงผู้ช่วยตัวน้อย
ทุกประโยคของมันจะลากเสียงท้ายคำสุดท้ายยาวขึ้นนิด ๆ ฟังดูนุ่มนิ่มน่าเอ็นดูจนใจคนฟังอ่อนยวบ
เมื่อรวมรูปร่างกลมป้อมเข้ากับน้ำเสียงอ่อนหวาน เจียงหาวก็อดใจอ่อนลงไม่ได้ แม้แต่น้ำเสียงยังเบาลงอย่างที่ไม่ค่อยเป็นนัก
เธอยกมือขึ้นตบหัวหุ่นยนต์เบา ๆ “ตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้ช่วย พักไปก่อนเถอะ”
หลังรถของเธออัปเกรดเป็นระดับ 3 บาดแผลเก่า ๆ ทั้งหมดก็ซ่อมแซมตัวเองไปนานแล้ว ต่อมายังมีอุปกรณ์ป้องกันพาหนะคอยคุ้มกัน รถทั้งคันจึงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเล็ก ๆ ไม่ต้องพูดถึงปัญหาใหญ่เลย
หุ่นยนต์ตัวนี้จะได้เริ่มทำงานจริง ๆ ก็ต่อเมื่อออกมาจากดันเจี้ยนเร็วทะลุนรก
จากระดับอันตรายที่เอ้อร์เฟิ่งเล่าให้ฟัง พอพาหนะออกจากดันเจี้ยนแล้วคงต้องซ่อมใหญ่ เธอได้แต่หวังว่าตอนนั้นหุ่นยนต์จะไม่ซ่อมไปสะอื้นไปก็พอ
พอได้ยินว่าตอนนี้ยังไม่ต้องเริ่มงาน ดวงตากลม ๆ ของหุ่นยนต์ก็โค้งเป็นเสี้ยวจันทร์สองเสี้ยวทันที ท่าทางของมันทำเอาเจียงหาวหัวเราะออกมา
ที่แท้ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ไม่อยากเป็นวัวเป็นควาย หุ่นยนต์ก็เหมือนกัน
เจียงหาวมองร่างขาวอวบตัวสั้นของมัน แล้วถามว่า “ปกติเธอชาร์จไฟยังไง?”
หุ่นยนต์เงยหน้าขึ้น ตอบตามตรงว่า “ใช้แบตเตอรี่ค่ะ หนึ่งก้อนใช้ได้ 10 วัน”
พูดจบ มันก็รีบเสริมราวกับกลัวเจ้าของใหม่จะคิดว่ามันกินไฟ “แต่ถ้าไม่ได้ทำงาน หนูเข้าโหมดพักเครื่องได้ แบบนั้นแบตเตอรี่ก้อนเดียวก็อยู่ได้ 1 เดือนค่ะ”