ถึงอย่างนั้น เจ้าแมวยักษ์ตัวนี้ก็เร็วเหลือเชื่อ เจียงหาวเล็งอยู่นาน แต่ในดวงตากลับมีเพียงเงาสีทองที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จับตำแหน่งไม่ได้เลย
เธอปล่อยสกิลพันธสัญญาออกไปไม่ได้ จึงทำได้แค่ตะโกนบอกหมาป่าใหญ่กับเอ้อร์เฟิ่งว่า “ถ่วงเวลาไว้ก่อน!”
หมาป่าใหญ่ถีบขาทั้งหก พุ่งเข้าใส่อย่างดุดัน แต่สัตว์ประหลาดพลิ้วตัวหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว หมาป่าใหญ่ไม่โดนแม้แต่ขนสักเส้น ร่างทั้งร่างไถลไปบนพื้นหลายเมตรกว่าจะเบรกได้
มันสะบัดหัว คิดจะหันกลับไปไล่ต่อ แต่กลับถูกตบเข้าที่หน้าอย่างจัง รอยแผลลึกจนเห็นกระดูกหลายเส้นพาดจากหางตาลงมาถึงคาง เจ็บจนมันร้องโหยหวน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ
เอ้อร์เฟิ่งรู้ว่าเจ้านายอยากทำพันธสัญญากับเจ้าแมวยักษ์ จึงไม่กล้าลงมือกัดเอง ทำได้เพียงสั่งฝูงผึ้งให้โถมเข้าใส่มัน
พิษผึ้งของฝูงนี้ไม่ร้ายแรงเท่าของเธอ แต่ถ้ารุมต่อยหลายครั้งก็ทำให้สัตว์ประหลาดตัวแข็งหรือหมดสติได้ สถานการณ์ตอนนี้ใช้ได้พอดี
ฝูงผึ้งได้รับคำสั่งก็กรูกันเข้าไป แม้ส่วนใหญ่จะถูกเจ้าแมวยักษ์สะบัดกระเด็น แต่ก็มีผึ้งหลุดรอดไปได้สองสามตัว เกาะบนหลังกับก้นของมัน แล้วฉวยจังหวะต่อยเข้าไปหลายที
เจ้าแมวโกรธแล้ว เจ้าแมวเริ่มรำคาญแล้ว
มันหันขวับ กวาดตามองเพียงครั้งเดียวก็จับเป้าหมายเอ้อร์เฟิ่งที่ลอยอยู่กลางอากาศ คอยบัญชาการฝูงผึ้งได้ทันที หางของมันราวกับติดระบบนำทาง ฟาดฉับเข้าใส่กลางอากาศ
เอ้อร์เฟิ่งหลบไม่ทัน ถูกฟาดจนตั้งตัวไม่ติด หมุนคว้างกลางอากาศหลายตลบ โชคดีที่ค่าความว่องไวของเธอสูงพอจะหลบแรงปะทะส่วนใหญ่ได้ อีกทั้งฝูงผึ้งยังเข้ามาคุ้มกันทันเวลา นอกจากมึนหัวนิดหน่อยก็ไม่ได้บาดเจ็บ
เธอโซเซกลับไปเกาะบนไหล่เจียงหาว ปีกสั่นระริกด้วยความโกรธ
เธอยังลงมือกัดแก้แค้นเองไม่ได้ จึงได้แต่ตะโกนสั่งฝูงผึ้งสุดเสียง “กัดมัน! กัดแรง ๆ! กัดให้เจ็บที่สุด!”