เมื่อมองหมอกดำหนาทึบสองข้างถนนเอาชีวิตรอด หลังจากไม่ได้เห็นมาตั้ง 8 ชั่วโมง ก็ชวนให้คิดถึงขึ้นมาเหมือนกัน
เจียงหาวเบือนสายตาออกมา กดเปิดรายชื่อเพื่อน แล้วส่งข้อความส่วนตัวไปหา “เกือบหล่อ”
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เลือกใช้ถ้อยคำสุภาพขึ้นเล็กน้อยว่า “ถ้าในหีบทองคำขาวมีของที่คุณยังไม่ได้ใช้ ขายให้ฉันได้นะ คุณตั้งราคาได้เลย”
ข้อความเพิ่งส่งไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที
เกือบหล่อ: อ๊ากกก! เจียงเทพ! เป็นคุณจริง ๆ ด้วย! ฉันยังไม่ได้เปิดหีบทองคำขาวเลย เดี๋ยวเปิดตอนนี้แหละ! วางใจได้เลย ถ้าได้ไอเทมที่ฉันใช้ไม่ได้ ฉันจะติดต่อแลกเปลี่ยนกับคุณเป็นคนแรก!
เจียงหาวเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้
สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ เกือบหล่อเองก็เป็นคนดวงซวยคนหนึ่งเหมือนกัน
ตอนเพิ่งเข้ามาในถนนเอาชีวิตรอด เขาเคยทะเลาะกับผู้เล่นคนหนึ่งในช่องแชตเพราะเรื่องเล็กน้อย หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เขม่นกันมาตลอด
ปรากฏว่าพอการท้าทายบนถนนจบลง ผู้เล่นคนนั้นกลับกลายเป็นลูกสมุนของชนแกให้ตายก็สมควรไปเสียอย่างนั้น
เพราะความแค้นเก่า ๆ นั่น อีกฝ่ายจึงคอยข่มขู่เขาอยู่บ่อยครั้ง
ก่อนเข้าดันเจี้ยน เขากลัวจนไม่ได้นอนทั้งคืน เอาแต่กังวลว่าจะดวงซวยไปเจอพวกฆาตกรเข้า
เขาเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบได้ไม่นาน ไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ ถ้าเจอเข้าจริง ๆ คงไม่พอให้พวกนั้นแคะฟันด้วยซ้ำ