ฉันนี่แหละอันดับหนึ่ง นั่งรถเข็นถล่มเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

ตอนที่ 67 ฉันคืออันดับหนึ่ง เปิดรถเข็นบุกตะลุยเกมถนนมรณะ

6 นาที· 1.4K คำ

เจียงหาวชะงักไปเล็กน้อย

พี่สาวตัวน้อยอัปเกรดพาหนะก็เป็นเรื่องที่คาดไว้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้ขาดแค่เครื่องยนต์เสริมกำลังชิ้นเดียว ซึ่งเธอให้ไปแล้ว

แต่การปลดล็อกอาชีพนี่สิ เกินความคาดหมายไปหน่อย

เดิมทีเธอคิดจะพิมพ์ถาม แต่ก็รู้สึกว่าช้าเกินไป เลยโทรวิดีโอไปหาเสียเลย พร้อมส่งเนื้อย่างจานนั้นไปให้ด้วย

หลังออกจากดันเจี้ยน พี่สาวตัวน้อยก็ก้มหน้าขับรถมาตลอด แม้แต่มื้ออาหารก็ยังไม่ได้กิน

ตอนนี้ทั้งเขตต่างรู้กันแล้วว่าเธอเป็นคนของพี่เจียง เธอไม่อยากทำให้พี่เจียงเสียหน้า ทั้งยังฮึดสู้หวังว่าพรุ่งนี้ชื่อของตัวเองจะได้ขึ้นไปอยู่บนกระดานจัดอันดับระยะทางด้วย

ตอนนี้เธอกำลังคิดว่าจะกัดขนมปังสักคำประทังท้อง แต่กลับได้รับเนื้อย่างที่พี่เจียงส่งมา

เธอไม่เกรงใจ กดรับทันที

ทันทีที่ได้มา กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นที่ปนกลิ่นยี่หร่ากับกลิ่นย่างเกรียมก็ลอยเข้าจมูก พี่สาวตัวน้อยถูกกลิ่นหอมยั่วจนแทบเคลิ้ม รีบยัดเนื้อเข้าปากคำโต

พอวิดีโอเชื่อมต่อ เนื้อในปากเธอยังไม่ทันกลืนลงไป ก็เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “พี่สาวคนดี เนื้อย่างนี่อร่อยเกินไปแล้ว!”

เจียงหาวยกมุมปากขึ้นนิด ๆ “อร่อยก็กินเยอะ ๆ ทางฉันยังมีอีก ว่าแต่เธอปลดล็อกอาชีพอะไรเหรอ?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ พี่สาวตัวน้อยก็ยิ่งตื่นเต้น กลืนเนื้อในปากลงไปสองสามคำ แล้วขยับหน้าเข้ามาใกล้กล้อง ก่อนจะเล่าอย่างออกรสออกชาติ

“อาชีพของฉันคือช่างผลิต! แต่ตอนนี้เลเวลยังต่ำอยู่ เป็นได้แค่ช่างผลิตฝึกหัด ฉันปลดล็อกอาชีพก่อนแล้วค่อยอัปเกรดพาหนะ ผลก็คือตอนอัปเกรดพาหนะ ทิศทางการพัฒนาดันเบนไปทางอาชีพของฉัน รถตู้คันเล็กของฉันเลยกลายเป็นรถมินิบัส ส่วนท้ายรถก็ถูกดัดแปลงเป็นห้องผลิตทั้งหมด! โต๊ะคราฟต์ที่ฉันมีอยู่ก่อนหน้านี้ก็รวมเข้ากับห้องผลิตด้วย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป