เจียงหาวยืดตัวนั่งตรงขึ้นทันที ความขุ่นใจในใจจางหายไปไม่น้อย «เล่ามาให้ละเอียดหน่อย»
เมื่อครู่หนูขาวเล่าเรื่องดันเจี้ยนให้เธอฟังคร่าว ๆ แล้ว แต่ไม่ได้ลงรายละเอียด ส่วนที่เหลือคงต้องรอเข้าไปสำรวจเอง
ถ้าเอ้อร์เฟิ่งรู้เรื่องวงใน อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้เธอรู้ล่วงหน้าสักห้าหกส่วนว่าดันเจี้ยนนี้มีหลุมพรางอะไรบ้าง
เอ้อร์เฟิ่งเองก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้
ตอนนั้นที่เธอเข้าไปในดันเจี้ยนแห่งนั้น ก็แค่เบื่อเลยเข้าไปหาเรื่องตื่นเต้น ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ช่วยเจ้านาย
«กฎของดันเจี้ยนนั้นฟังดูง่ายมาก เป็นแค่ดันเจี้ยนแข่งความเร็ว แต่จริง ๆ แล้วอย่างที่หนูขาวบอก ระดับความยากสูงมาก เพราะคู่แข่งของคุณล้วนเป็นสัตว์ประหลาด»
เจียงหาวพยักหน้า เรื่องนี้หนูขาวพูดไว้แล้วตอนอยู่ในห้องหนังสือ
เอ้อร์เฟิ่งพูดต่อ «ถึงตอนนั้นจะมีสัตว์ประหลาด 99 ตัวลงแข่งพร้อมกับคุณ แต่เกมต้องรักษาความยุติธรรมเอาไว้ต่อหน้า ระดับของสัตว์ประหลาดจึงจะจับคู่ตามระดับปัจจุบันของผู้เล่น ความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายไม่ต่างกันมาก»
พอได้ยินเช่นนั้น เจียงหาวก็ยิ้มออกมา
จับคู่คู่แข่งตามระดับของผู้เล่น นี่เป็นข่าวดีสำหรับเธอชัด ๆ
อย่าเห็นว่าตอนนี้ทุกคนในเขตต่างยกย่องเธอเป็นผู้เล่นตัวท็อป แถมพละกำลังกับความคล่องแคล่วก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่พื้นฐานของเธออ่อนแอนี่นา ถ้าหักโบนัสจากเครื่องประดับกับไอเทมออก เธอก็ยังเป็นไก่อ่อนเหมือนเดิม
ในเมื่อเธอเป็นไก่อ่อน คู่แข่งจะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว?
เธอรีบถามต่อ «เกมนี้คงไม่เอาความสามารถของพวกเธอสามคนมาคิดรวมกับฉันด้วยใช่ไหม?»