ไม่มีใครไม่ชอบเงิน
ฉันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
แต่ฉันไม่รู้ว่าพี่เหมยหมายถึงอะไร จึงถามเธอว่า
“หาเงินยังไงเหรอ?”
พี่เหมยกวาดตามองรอบบ่อน ก่อนชี้ไปยังคนสองคนหลังโต๊ะแบล็กแจ็กแล้วพูดว่า
“เห็นไหม คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีดำคนนั้นเป็นเจ้ามือ ส่วนคนที่ยืนข้างเธอเป็นคนจ่ายชิป เจ้าของบ่อนนี้ฉันรู้จักนะ ถ้านายสนใจ ฉันแนะนำให้มาทำงานจ่ายชิปที่นี่ได้ เงินเดือนที่เทียนเซี่ยงของนายเดือนละ 1,000 แต่ถ้ามาทำงานนี้จะได้เดือนละ 3,500 บวกทิปจากลูกค้าที่ชนะพนัน รายได้ต่อเดือนก็ไม่ต่ำกว่า 5,000 แล้ว ถ้าทำได้ดีและชำนาญขึ้น ต่อไปยังเป็นเจ้ามือได้ด้วย รายได้ก็เพิ่มเป็นสองเท่า เดือนหนึ่งมีรายได้เกินหมื่นเลย!”
งานจ่ายชิปที่พี่เหมยพูดถึง คือการคำนวณเงินได้เสียของลูกค้าให้เร็วที่สุด แล้วจ่ายเงินหรือเก็บเงินตามผล งานนี้ต้องอาศัยการคำนวณในหัวกับความไวในการตอบสนอง
สำหรับฉันแล้ว มันไม่ยากเลยสักนิด
แต่ฉันก็ยังส่ายหน้าแล้วบอกว่า
“ขอบใจนะพี่เหมย แต่ฉันไม่อยากทำ!”
คำปฏิเสธของฉันเห็นได้ชัดว่าทำให้พี่เหมยคาดไม่ถึง
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ไม่อยากทำ? รู้ไหมว่ามีกี่คนใฝ่ฝันอยากได้งานนี้ ถ้าฉันไม่เห็นว่านายทำงานรอบคอบ ตอบสนองไว แล้วคิดว่านายเหมาะกับงานนี้ ฉันคงไม่ชวนมาหรอก นี่นายยังบอกว่าไม่อยากทำอีกเหรอ?”
พี่เหมยถาม
“ใช่ ฉันไม่อยากทำ ฉันชอบทำงานในโรงอาบน้ำมากกว่าที่นี่!”
“ทำไมล่ะ?”
พี่เหมยถามต่อ
“เพราะอยู่โรงอาบน้ำ ฉันจะได้เห็นพี่ทุกวันไง!”
คำตอบของฉันทำให้พี่เหมยทั้งขำไม่ออกและหัวเราะไม่ลง
สายตาที่เธอมองฉันเปลี่ยนจากความสงสัยในตอนแรกเป็นเหมือนกำลังมองคนโง่
แน่นอนว่าฉันแค่พูดเล่น
ฉันฝึกวิชามิจฉาชีพพนันมาตลอด 13 ปี แต่กลับไปทำงานจ่ายชิปในบ่อน
ถ้าเฮียหกรู้เข้า เขาต้องหักขาฉันแน่
งานในโรงอาบน้ำไม่เหมือนกัน ที่นั่นฉันเป็นพนักงานบริการชั้นล่างสุดได้
เพราะฉันไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง
แต่ถ้าเข้าบ่อนเมื่อไร ที่นี่ก็ต้องเป็นถิ่นของฉัน
ในบ่อน ฉันมีได้แค่สถานะเดียว
นั่นก็คือเฮีย!
เฮียชูลิ่ว!
ขณะที่พี่เหมยกำลังทำหน้าอ่อนใจ จู่ ๆ โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น
เครื่องนี้ฉันซื้อมือถือโนเกีย 3310 มือสองจากเพื่อนร่วมงานเมื่อเดือนก่อน
พอรับสายก็ได้ยินเสียงโหวจวินดังมาจากอีกฝั่ง
“ชูลิ่ว มาที่เดิมเร็ว ซูเปอร์มาร์เก็ตฮุ่ยหม่าย กำลังจะเริ่มวงแล้ว!”
โหวจวินเป็นหัวหน้ากะโซนอาบน้ำชายในโรงอาบน้ำที่เราทำงานอยู่
เขาผิวขาว หน้าตาสะอาดสะอ้าน แถมพูดเก่ง จึงเป็นที่ชอบใจของพี่เหมยมาก
ส่วนที่เดิมที่เขาพูดถึง คือซูเปอร์มาร์เก็ตเล็ก ๆ ที่เพื่อนของเขาเปิดไว้
ปกติหลังเลิกงาน เขาจะเรียกเพื่อนร่วมงานบางคนไปเล่นไพ่ดอกไม้ที่นั่น
ฉันเองก็ไปบ่อยเหมือนกัน
ฉันทักพี่เหมยแล้วเดินออกไปทันที
ซูเปอร์มาร์เก็ตฮุ่ยหม่ายที่โหวจวินพูดถึงเป็นร้านเล็ก ๆ ริมถนน
เวลาเล่นกัน พวกเราจะไปใช้ห้องเล็ก ๆ ด้านหลัง
พอฉันไปถึง ในห้องเล็กก็มีคนอยู่ห้าหกคนแล้ว
ฉันรู้จักทุกคน
นอกจากพนักงานบริการจากโรงอาบน้ำของเราแล้ว ยังมีเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของโหวจวินอีกคน ทั้งคู่สนิทกันมาก เขาชื่อเจิ้งเฉิง มีฉายาว่าเหล่าเฮย
เหล่าเฮยตัวสูงใหญ่ หน้าตาดุดัน
กล้ามเนื้อก็แน่นเต็มตัว
ใครเห็นก็ต้องรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง
โหวจวินบอกว่าเหล่าเฮยเคยอยู่ทีมซานต่าอาชีพของมณฑล ฝีมือดีมาก เดิมทีกำลังจะได้เข้าทีมชาติอยู่แล้ว
แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เขาดันไปนอนกับเมียน้อยของผู้บริหารคนหนึ่งในสำนักงานกีฬาแห่งมณฑลเข้า
พอผู้บริหารรู้เรื่องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สั่งไล่เขาออกทันที
หลังกลับมาฮาเป่ย เมืองที่พวกเราอยู่ เขาก็ไม่มีงานอะไรทำ เลยใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวัน ๆ
เวลาว่างก็ไปหาโหวจวินที่โรงอาบน้ำ
ปกติเวลาเล่นไพ่ดอกไม้ เขาก็เล่นด้วย
ปกติโหวจวินมาคนเดียว แต่คราวนี้พาแฟนสาวชื่อเฉินเสี่ยวเสวี่ยมาด้วย
เฉินเสี่ยวเสวี่ยเป็นหมอนวดที่โรงอาบน้ำของเรา หน้าตาก็ใช้ได้
แค่พูดจาเสียดแทงและชอบดูถูกคนอื่นอยู่บ้าง
กับพนักงานบริการระดับล่างอย่างพวกเรา เธอแทบไม่ชายตามอง
บางครั้งมีพนักงานบริการทัก เธอก็เชิดหน้า ทำเป็นไม่ได้ยิน
พอเห็นว่าคนมาครบแล้ว โหวจวินก็เรียกเจ้าของร้านให้เอาไพ่ป๊อกมา แล้วเริ่มวง
วงนี้เดิมพันไม่สูง ลงขั้นต่ำ 5 หยวน เรียกได้สูงสุด 10 หยวน
พูดง่าย ๆ คือเรียกได้สูงสุดแค่ 10 หยวน
แต่ถ้ามีคนเล่นแบบไม่ดูไพ่แล้วเรียก 10 หยวน คนที่ดูไพ่แล้วจะตามต้องลง 20 หยวน
ฟังดูเหมือนวงเล็ก แต่เล่นจบแต่ละรอบก็มีเงินได้เสียกันบ่อยครั้งถึงหนึ่งสองพันหยวน
ต้องรู้ก่อนว่าพนักงานบริการพวกนี้ได้เงินเดือนแค่เดือนละ 1,000 หยวน
เล่นไพ่จบวงทีหนึ่งก็มักเสียเงินเดือนไปทั้งเดือน
ส่วนในวงนี้ ฉันไม่เคยโกงไพ่เลย
ไม่ใช่เพราะฉันใจบุญ ไม่กล้าลงมือ
แต่เพราะถึงไม่โกง ฉันก็ยังชนะเงินได้เหมือนเดิม
ฉันเช่าห้องอยู่ข้างนอก ไม่ได้พักในหอรวมที่บริษัทจัดให้
เงินที่ชนะจากวงนี้แหละที่ทำให้ฉันทำได้
ที่จริงไม่ใช่เพราะฉันโชคดีมากหรือฝีมือสูงส่งอะไร
แค่มีคนหนึ่งในวงอ่านไพ่เป็น และบังเอิญฉันก็อ่านเป็นเหมือนกัน
คนที่อ่านไพ่เป็นก็คือโหวจวิน
ทุกครั้งที่เขาให้เจ้าของร้านเอาไพ่มา ไพ่พวกนั้นเป็นไพ่ทำเครื่องหมาย หรือที่เรียกกันว่าไพ่มายากล
ไพ่พวกนี้ดูไม่ต่างจากไพ่ปกติเลย
แต่ที่จริงด้านหลังไพ่แต่ละใบมีสัญลักษณ์เล็กจิ๋วอยู่
ดูจากสัญลักษณ์ก็รู้ได้ว่าเป็นดอกอะไรและแต้มเท่าไร
วิธีโกงไพ่ระดับที่ยังไม่ถึงขั้นเริ่มต้นแบบนี้ ย่อมปิดบังฉันไม่ได้อยู่แล้ว
เพราะงั้นฉันไม่ต้องโกงไพ่ก็ชนะเงินได้เหมือนกัน
แค่เพื่อไม่ให้ไก่ตื่น ฉันจงใจปล่อยให้ตัวเองแพ้ไปบ้างเป็นบางรอบ
แบบนี้ก็มั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครสงสัยฉัน และฉันจะได้หาเงินค่าขนมจากวงนี้อย่างราบรื่น
พอเริ่มเล่น ทุกคนก็ตั้งอกตั้งใจเหมือนเช่นเคย
โหวจวินอ่านไพ่เป็นก็จริง แต่มีข้อเสียอย่างหนึ่ง คือสายตาไม่ค่อยดี
บางครั้งเขาดูไพ่ของคนไปหนึ่งหรือสองคนแล้ว ก็จะมองไพ่ของคนอื่นไม่เห็น
ยังไงคนที่เล่นไพ่เป็นประจำก็มักรวบไพ่เข้าด้วยกัน ไม่มีทางแยกไพ่ทั้งสามใบวางไว้ให้เห็น โหวจวินจึงมองเห็นได้มากสุดแค่ใบบนสุด
แถมวันนี้โหวจวินยังโชคไม่ค่อยดี แม้จะรู้ไพ่ในมือของตัวเอง แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายถือไพ่อะไรทั้งสามใบ พอเล่นแบบไม่ดูไพ่กับคนอื่นไปสองสามรอบ กลับแพ้หมด
ปกติคนที่ชนะในวงไพ่ก็มักเป็นโหวจวิน
วันนี้พอเสียไปหลายร้อยหยวน เขาก็เริ่มเสียอาการ ปากก็ด่าพึมพำไม่หยุด
รอบนี้เพื่อนร่วมงานจากโรงอาบน้ำคนหนึ่งเป็นเจ้ามือ แล้วเริ่มแจกไพ่
ฉันโชคดี ได้ไพ่ดอกจิก เอ เจ และสิบ เป็นไพ่ดอกเดียวกัน
ดูเหมือนโหวจวินจะโชคไม่ค่อยดี เขาได้ไพ่โพดำ เค เก้า และเจ็ด เป็นไพ่ดอกเดียวกัน
เพราะฉันนั่งเยื้องตรงข้ามกับโหวจวิน และนั่งอยู่ถัดจากเหล่าเฮย
มีเหล่าเฮยที่ตัวใหญ่เหมือนหมีบังอยู่ แถมระยะก็ห่างกันพอสมควร
ตอนแจกไพ่ให้ฉัน โหวจวินจึงมองไม่ชัดเลย
ฉันรีบเอาไพ่ดอกจิกเอไปไว้ล่างสุด แล้วเอาไพ่ดอกจิกสิบไปไว้บนสุด
ต่อให้โหวจวินเห็นไพ่ดอกจิกสิบของฉัน ก็ไม่เป็นไร
พอเห็นว่าตัวเองได้ไพ่โพดำเค โหวจวินก็เริ่มแสดงละคร
“บ้าเอ๊ย วันนี้เล่นแบบไม่ดูไพ่แล้วแพ้ไปตั้งหลายรอบ ไม่เชื่อหรอกว่ารอบนี้จะยังแพ้อีก! ฉันลง 10 หยวน...”
พูดจบก็โยนเงิน 10 หยวนลงไป
คนถัดไปสองคนหมอบไพ่ติดกัน
ส่วนคนก่อนหน้าฉันก็เสียเงินมาเหมือนกัน อยากเอาทุนคืนจนร้อนใจ เลยเล่นแบบไม่ดูไพ่แล้วตาม 10 หยวน
ฉันกับโหวจวินรู้ไพ่ของเขา เขาได้ไพ่คู่เจ็ด
ถึงตาฉัน ฉันก็เล่นแบบไม่ดูไพ่แล้วตาม 10 หยวน