เสินชิงหยาเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนครึ่งค่อนวัน กินถังหูลู่จนหมด ดูตุ๊กตาแป้งจนเบื่อ พัดคลี่จนแขนเมื่อยล้า
ครั้นเห็นตะวันคล้อยไปทางทิศตะวันตก นางก็เลี้ยวเข้าตรอกหนึ่งอย่างกะทันหัน เดินเอื่อย ๆ ไปตามทางหินซึ่งเงียบสงบ จนมาหยุดอยู่หน้าสำนักชีแห่งหนึ่ง
ประตูสำนักชีไม่ใหญ่โต เหนือประตูมีอักษรสามคำว่า “สำนักชีจือเวย” ลายมือผอมเพรียว
กิ่งเหมยเก่าแก่หลายกิ่งยื่นพ้นกำแพง แม้ยังไม่ถึงฤดูผลิดอก ทว่าก็ชวนให้รู้สึกสงบเย็นอยู่หลายส่วน
008 ถามขึ้นในหัวของนาง 【เจ้าก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว? มาสำนักชีทำไม?】
【แน่นอนว่ามาขอพร】 เสินชิงหยาก้าวข้ามธรณีประตู น้ำเสียงเบิกบาน
【ขออะไร?】
【ขอให้พวกเราสะสมค่าความรู้สึกได้ครบโดยเร็ว แล้วให้ข้าได้สิบพันล้านกลับไปยังยุคปัจจุบันโดยเร็ว】 นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสริม 【ระบบ เจ้าอยู่ในยุคโบราณนานเกินไปจนลืมคำมั่นที่ว่าจะพาพวกเราไปใช้ชีวิตสุขสบายแล้วหรือ?】
008 ฮึเสียงหนึ่ง 【ข้าไม่ได้ลืม แต่ไม่กล้าคิดต่างหาก เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้พวกเรามีค่าความรู้สึกเท่าไรแล้ว?】
【เท่าไร?】
【หนึ่งล้านสี่หมื่นแปดพันเจ็ดร้อยหกสิบห้า】
ฝีเท้าของเสินชิงหยาชะงัก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ ก่อนมุมตาจะโค้งขึ้น นางลอบกล่าวในใจ 【เก่งนี่ เสี่ยวปา ทะลุหลักล้านแล้ว】
008 ยิ้มไม่ถึงดวงตา 【ใช่แล้ว เก่งเหลือเกิน ในที่สุดพวกเราก็ทำภารกิจหลักสำเร็จไป——ร้อยละหนึ่ง】
เสินชิงหยา 【……】
008 【ความตื่นเต้นเมื่อครู่หายไปไหนแล้ว?】
เสินชิงหยา 【อย่าพูดเลย เจ็บใจยิ่งนัก】