“เอ่อร์โหงว มาบ้านฉันทำไม?” หลี่เหวินถามเสียงขุ่น
“ปกติฉันเรียกนายว่าพี่เหวิน แต่วันนี้ขอเปลี่ยนสรรพนามหน่อย
หลี่เหวิน นายกำลังพัวพันกับคดีฆาตกรรมอยู่ รู้ตัวไหม?” หวังเอ่อร์โหงวถามอย่างจริงจัง
“พูดบ้าอะไรของแก ฉันไปพัวพันกับคดีฆาตกรรมตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่เหวินด่าหวังเอ่อร์โหงว
“ไม่มีเหรอ? ในเมื่อนายไม่รู้จักใช้สมอง งั้นฉันจะบอกให้!
วันที่ x เดือน x นายกับผู้ใหญ่บ้าน หรายอู่ เฉินเฟิง และเฉินเหวย สมคบคิดกันที่สำนักงานหมู่บ้านตอนกลางคืน ผู้ใหญ่บ้านใช้แผนสาวงามล่อให้ฉันออกไปไกลจากบ้าน พวกนายทั้งสี่คนก็ฉวยโอกาสวางยาพิษในโอ่งน้ำของฉัน
น้ำในโอ่งใบนั้นยังอยู่ที่เดิม เอาน้ำในโอ่งไปให้ไก่กินแค่ตัวเดียว ไก่ก็ตายทันที
ยังจะปฏิเสธอีกไหม?”
“นายรู้ได้ยังไง?
ฉันไม่ได้ทำ ผู้ใหญ่บ้านสั่งให้พวกเราทำต่างหาก!” หลี่เหวินรีบแก้ตัว
“ไม่ต้องถามว่าฉันรู้ได้ยังไง ฉันถามแค่ว่านายโยนยาพิษลงไปในโอ่งฉันกี่ห่อ?” หวังเอ่อร์โหงวไม่สนใจคำแก้ตัว
“ฉันโยนไปห่อเดียว หรายอู่ เฉินเฟิงกับเฉินเหวยก็โยนคนละห่อ!” หลี่เหวินโพล่งออกมา
“ดี เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าบอกใคร ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้นายนอนคุกจนหมดอายุขัย!” พูดจบหวังเอ่อร์โหงวก็เดินจากไป
หลี่เหวินยืนงงเป็นไก่ตาแตก
หวังเอ่อร์โหงวเดินทางไปบ้านหรายอู่ต่อ
เป็นอย่างที่หลิ่วชุ่ยฮวาบอก หลังจากเรื่องคราวก่อน เฉินอิงอิงก็กลับไปทำงานที่โรงเรียนอนุบาลแล้ว ดูท่าหรายอู่คงเห็นว่าเธอเข้าข้างตัวเอง เลยปล่อยเธอไป