“หลิงหลิง ยังมีฉันอยู่ทั้งคน กลัวอะไรล่ะ?” หวังเอ่อร์โหงวช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอ
“พี่เอ่อร์โหงว ฉันยังมีเรื่องที่บาดใจมากจะบอกพี่อีกเรื่อง!” หวังหลิงพูดต่อ
“เรื่องอะไรที่บาดใจขนาดนั้น?” หวังเอ่อร์โหงวงงงวย ยังจะมีเรื่องอะไรบาดใจไปกว่าที่เธอเล่าก่อนหน้านี้อีกหรือ?
“ประจำเดือนฉันยังไม่มาเลย เกินสิบกว่าวันแล้ว จะเป็นไปได้ไหมว่า...” หวังหลิงจ้องหวังเอ่อร์โหงวอย่างเหม่อลอย
หวังเอ่อร์โหงวจับข้อมือเธอเพื่อตรวจชีพจร ก่อนจะยิ้มอย่างดีใจ “หลิงหลิง เธอท้องลูกของฉันแล้ว!”
หวังเอ่อร์โหงวอุ้มเธอขึ้นมา แล้วหอมแก้มซ้ายทีขวาที
“พี่เอ่อร์โหงว เป็นไปได้ยังไง?
ตอนนั้นฉันอยู่กับหรายปิงตั้งสามปี แต่ก็ไม่มีวี่แววอะไร เขาบอกว่าฉันเป็นหมัน มีลูกไม่ได้ ก็เลยไปหาผู้หญิงอีกคนข้างนอก ได้ยินว่าเธอคลอดลูกสาวแล้ว” หวังหลิงยังไม่ค่อยเชื่อ
“เรื่องของหรายปิงเป็นมายังไงเอาไว้ก่อน ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่ได้มีปัญหา ตอนนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าฉันพูดถูก” หวังเอ่อร์โหงวพูดอย่างหนักแน่น
“พี่เอ่อร์โหงว ตรวจชีพจรแม่นจริงเหรอ?” หวังหลิงยังคงไม่ค่อยเชื่อ
“เธอยังไม่เชื่อฝีมือหมอของฉันอีกเหรอ?
ฉันยังช่วยชีวิตพ่อของเฉินอิงอิงมาแล้วนะ!” หวังเอ่อร์โหงวพูดอย่างมั่นใจ
“เชื่อสิพี่เอ่อร์โหงว ฉันเชื่อ แต่พี่ก็รู้กฎของชนบท ผู้หญิงแต่งออกไปแล้วกลับมาคลอดลูกที่บ้านเดิมไม่ได้ จะทำยังไงดี?
พี่เอ่อร์โหงว ไม่งั้นพี่แต่งกับฉันเถอะ!” หวังหลิงพูดอ้อมแอ้ม
ให้ตายสิ หวังเอ่อร์โหงวลำบากใจขึ้นมาแล้ว หลิ่วชุ่ยฮวาท้องลูกของเขา เขารับปากว่าจะแต่งกับเธอ ตอนนี้หวังหลิงก็ท้องอีกคน จะทำยังไงดี?