“ไอ้แก่ อย่าทำแบบนี้เลย ถ้าหรายปิงรู้เข้า เขาฆ่าฉันแน่!” ยามค่ำคืน ภายในเพิงกันฝนที่ใช้เฝ้าต้นโลควอตของบ้านหรายเต๋ออี้ หัวหน้าหมู่บ้าน มีเสียงหญิงสาววัยแรกรุ่นดังขึ้น
“เธอจะไปสนใจเขาทำไม?
เขาทิ้งเธอไปตั้งนานแล้ว!
ถึงกับขายเธอทิ้งแล้ว เธอยังจะช่วยเขานับเงินอีกหรือ?”
เสียงชายวัยกลางคนอีกคนดังมาจากในเพิงกันฝน
“ไอ้แก่ อย่าเลย ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ถ้าเมียที่บ้านคุณจับได้จะทำยังไง?
ต่อไปฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
ฟังออกว่าหญิงสาวถูกชายวัยกลางคนเกี้ยวพาจนเริ่มหวั่นไหว ทว่าน้ำเสียงยังสั่นและแฝงความหวาดกลัวอยู่
“จะพูดถึงยายแก่หน้าตาเหลืองนั่นทำไม?
ฉันบอกมันแล้วว่าจะไปประชุมที่สหกรณ์ ต้องอีกสองสามวันถึงจะกลับ มันเป็นคนสมองทึบ จะไปรู้อะไร!” ชายวัยกลางคนเริ่มร้อนใจ
ชายวัยกลางคนทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งหลอกล่อ แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมใจอ่อน
ชายวัยกลางคนเริ่มหมดความอดทน เมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผลก็ใช้ไม้แข็ง เขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา เสียงฉีกเสื้อผ้าของหญิงสาวดังชัดออกไปถึงนอกเพิง
จากนั้นก็เป็นเสียงบังคับจูบ และเสียงมือปลาหมึกที่ลูบไล้ไปทั่วร่าง
ฟังออกว่าหญิงสาวยังไม่เต็มใจ เสียงขัดขืนของเธอดังชัดเจน
ชายวัยกลางคนออกแรงยื้อยุด หญิงสาวพยายามต้านสุดกำลัง เสียงเสื้อผ้าที่ใช้ปกปิดร่างกายถูกฉีกขาดดังออกมาจากในเพิงอย่างชัดเจน
“อย่านะ…” เวลาผ่านไปนานเข้า หญิงสาวก็ค่อย ๆ หมดแรง เสียงขัดขืนเบาลงเรื่อย ๆ น้ำเสียงที่พูดก็แผ่วลงตามไปด้วย
ทันใดนั้น หญิงสาวก็ร้องออกมา “ไอ้แก่ อย่านะ…”
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ได้ยินเสียงแชะ ๆ หลายครั้ง แสงแฟลชสว่างวาบจนภายในเพิงสว่างจ้า
แฟลชกะพริบรัวในการถ่ายภาพชุดนี้ อย่างน้อยก็ห้าหกครั้ง
“ใครน่ะ?” ชายวัยกลางคนตะโกนถามอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะมีเสียงสวมเสื้อผ้าและดึงกางเกงขึ้น
ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนก็ถือไฟฉายกับไม้กระบองพุ่งออกมาจากเพิง
ชายวัยกลางคนส่องไฟฉายไป ก็เห็นร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างเพิง กำลังยิ้มกริ่มพลิกกล้องถ่ายรูปเล่น
“หวังเอ่อร์โหงว ที่แท้ก็เป็นแก ไอ้สารเลว! ฉันจะจัดการแก!” ชายวัยกลางคนยกไม้กระบองขึ้น ทำท่าจะทิ่มใส่หวังเอ่อร์โหงว
“หัวหน้าหมู่บ้าน อยากมีเรื่องหรือ?
คุณอายุห้าสิบแล้ว ทั้งเตี้ยกว่าฉัน แรงก็ไม่เท่าฉัน ตอนนี้คุณจะสู้ชนะฉันได้หรือ?” หวังเอ่อร์โหงวพูดอย่างไม่ร้อนใจ ยังคงยิ้มกริ่ม
ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาก็คือหรายเต๋ออี้ หัวหน้าหมู่บ้าน ต้นโลควอตทางขวามือของปากทางเข้าหุบเขาล้วนเป็นของบ้านเขา
“หวังเอ่อร์โหงว ฉันจะจัดการแก!
แกเฝ้าต้นโลควอตฝั่งซ้ายของปากทางเข้าหุบเขาที่บ้านแก ส่วนฉันเฝ้าฝั่งขวาของบ้านฉัน
เราไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แกไม่อยู่ในเพิงกันฝนของบ้านตัวเอง ดันมาที่เพิงของบ้านฉันทำไม?” หัวหน้าหมู่บ้านหรายเต๋ออี้ด่าหวังเอ่อร์โหงวเสียงดัง
“ทำไมล่ะ? ในรัฐธรรมนูญมีข้อไหนห้ามฉันมาที่เพิงกันฝนของบ้านคุณหรือ?
ถ้าฉันไม่มา แล้วจะได้เห็นฉากเด็ดแบบนี้ได้ยังไง?
ภาพงามเพียงชั่วพริบตาแบบนี้น่ะ?” หวังเอ่อร์โหงวหัวเราะเสียงดัง
ตอนนั้นหญิงสาวก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เดินออกจากเพิงมา ทำท่าจะหลบหนีไป
“คุณผู้หญิง ยืนอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ ฉันรู้ว่าคุณเป็นใคร!
ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถูกเปิดโปง ก็ยืนอยู่ตรงนี้ดี ๆ!” หวังเอ่อร์โหงวพูดเรียบ ๆ
หญิงสาวจึงได้แต่ยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับ
กระดุมเสื้อของเธอถูกหัวหน้าหมู่บ้านหรายเต๋ออี้กระชากจนหลุด พอเธอขยับตัว ผิวขาวผ่องก็เปล่งประกายเด่นชัดในความมืด เมื่อลมพัด ยอดอกทั้งสองก็โผล่ ๆ หาย ๆ
หวังเอ่อร์โหงวเผลอกลืนน้ำลาย ไอ้หัวหน้าหมู่บ้านเต่าเฒ่านี่ คิดจะกินหญ้าอ่อนทั้งที่ตัวเองแก่ปูนนี้เชียวหรือ
“หวังเอ่อร์โหงว ไอ้สารเลว!
แกต้องการอะไรกันแน่?” หรายเต๋ออี้ถูกท่าทีของหวังเอ่อร์โหงวข่มไว้ จึงไม่กล้าลงมือ
เห็นกล้องถ่ายรูปในมือหวังเอ่อร์โหงวแล้ว เขาก็ไม่กล้าหนีเช่นกัน
“หัวหน้าหมู่บ้านหราย แบบนี้คุณก็ทำไม่ถูกแล้ว ทำไมถึงเอาแต่ด่าคนไม่เลิก?
ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก คุณเอาซองแดงให้ฉันก่อนก็แล้วกัน!
ได้ยินมาว่าใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ถือว่าโชคร้าย
คุณต้องให้ซองแดงฉันสักซอง
ไม่อย่างนั้น ต่อไปฉันคงซวยไปอีกแปดชั่วโคตร!”
หวังเอ่อร์โหงวพูดเนิบ ๆ พร้อมแกว่งกล้องถ่ายรูปไปมาตรงหน้าเขาหลายครั้ง
“หวังเอ่อร์โหงว ฉันจะจัดการแก! แกถึงกับพกกล้องมา ยังจะมาขอซองแดงอีกหรือ?
เห็นชัด ๆ ว่าแกวางแผนไว้ก่อนแล้ว!” หรายเต๋ออี้เริ่มใจเย็นลง
“หัวหน้าหมู่บ้าน ดูท่าคุณก็ไม่ได้โง่นะ
ผู้หญิงคนนี้เดินผ่านหน้าบ้านฉันมาตอนมืดค่ำ แล้วตรงไปทางป่าต้นโลควอต ฉันก็เลยเดาออก
เพราะอย่างนั้น ฉันก็เลยวางแผนไว้นิดหน่อย” หวังเอ่อร์โหงวพูดพลางใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ถูเข้าหากัน แล้วยิ้ม
หรายเต๋ออี้เผลอกำไม้กระบองในมือแน่นขึ้น
“อะไร ยังคิดจะตีฉันอีกหรือ?” หวังเอ่อร์โหงวพูดประชด
“หลานเอ๋ย เอาอย่างนี้ ฉันรู้ว่าฉันสู้แกไม่ได้ บอกมาเถอะว่าอยากได้อะไร เรียกร้องมาได้เลย
ฉันจะยื่นเรื่องให้แกเป็นครัวเรือนสิทธิห้าประการ ได้เงินเดือนละสิบหยวน ดีไหม?” หรายเต๋ออี้รู้ว่าใช้กำลังไม่ได้ น้ำเสียงจึงอ่อนลงทันที
“ยื่นเรื่องให้เป็นครัวเรือนสิทธิห้าประการหรือ?
ไม่จำเป็นหรอก ถ้าฉันมีนี่แล้ว ยังจะขาดเงินสิบหยวนนั่นอีกหรือ?
ส่วนจะให้คุณทำอะไร ฉันยังคิดไม่ออก คิดได้เมื่อไหร่จะบอก
เออ ฉันถ่ายรูปไว้ห้ารูป มีฟิล์มห้าภาพ ฟิล์มหนึ่งภาพแลกกับข้อเรียกร้องหนึ่งข้อ ไม่มากเกินไปใช่ไหม?” หวังเอ่อร์โหงวพูดเนิบ ๆ
“ได้ หลานเอ๋ย ฉันรับปากแกได้
แต่ก่อนที่แกจะเรียกร้องอะไร เรื่องนี้ต้องมีแค่ฟ้ารู้ ดินรู้ แกรู้ ฉันรู้ แกทำได้ไหม?”
“ไม่ใช่ ยังมีหวังหลิงรู้อีกคน!” หวังเอ่อร์โหงวแก้คำพูด
ที่แท้หญิงสาวคนนั้นชื่อหวังหลิง เป็นภรรยาของหรายปิง
“พูดไร้สาระ หวังเอ่อร์โหงว ฉันถามแกว่าแกทำได้ไหม?” หรายเต๋ออี้ถามย้ำอีกครั้ง
“วางใจเถอะ ถ้าฉันเปิดเผยเรื่องนี้ก่อน คุณจะไม่ทำลายทุกอย่างให้พังไปเลยหรือ?
แล้วรูปที่ฉันถ่ายไว้จะยังมีค่าอะไร?”
“แกต้องรักษาคำพูดให้ดี!” พอได้ยินหวังเอ่อร์โหงวพูดแบบนี้ หรายเต๋ออี้ก็ดูเหมือนจะวางใจขึ้นไม่น้อย
“ถ้าฉันไม่รักษาคำพูดแล้วจะทำไม? คุณจะเรียกลูกชายที่อยู่สถานีตำรวจมาจับฉันหรือ?
คุณต้องรู้ไว้ว่า ตอนนั้นหรายปิงตามตื๊อหวังหลิงจนเธอยอมแต่งงานให้ ถึงพวกเขาจะไม่ได้จดทะเบียนสมรส อย่างน้อยก็เชิญคนทั้งหมู่บ้านมากินเลี้ยง
ตอนนี้หรายปิงไปหาผู้หญิงคนใหม่ในเมือง แม้จะทำเฉยชากับหวังหลิง แต่ในนามพวกเขาก็ยังเป็นสามีภรรยากัน
ถ้าฉันเอารูปนี้ให้หรายปิงดู เขาจะคิดยังไง?
แล้วจะจัดการกับคุณยังไง?” หวังเอ่อร์โหงวมั่นใจเต็มที่ จะกลัวคำขู่ของหรายเต๋ออี้ได้อย่างไร?
“ได้ หลานเอ๋ย ฉันยอมแพ้ ข้อเรียกร้องทั้งห้าข้อนี้ ฉันรับปากแกแน่นอน
ฉันขอร้องแก ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ฉันรับรองว่าจะทำตามที่แกต้องการ!” หรายเต๋ออี้หมดท่าลงในพริบตา ราวกับลูกโป่งที่ลมรั่ว
“อืม แบบนี้ค่อยพอคุยกันรู้เรื่องหน่อย!” หวังเอ่อร์โหงวพยักหน้า นับว่าตกลงกับหรายเต๋ออี้แล้ว
“หลานเอ๋ย งั้นฉันกลับก่อนนะ!” หรายเต๋ออี้พยักหน้าให้หวังเอ่อร์โหงวอย่างสุภาพ แล้วเดินกลับบ้านไปอย่างจนใจ
ตอนเดินผ่านข้างหวังหลิง เขาส่ายหัวแล้วโบกมือ
หวังเอ่อร์โหงวมองอย่างงุนงง ส่ายหัวแล้วโบกมือหมายความว่ายังไง?
หรือเขากำลังส่งสัญญาณให้หวังหลิงทำอะไรกับฉัน?