ฮู่เมยเอ๋อร์เงียบไป เธอเงยหน้ามองหวังเอ่อร์โหงว แววตาเผยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ทั้งความลนลาน ความลังเล และความปรารถนาที่กดเก็บไว้ในใจมานาน
เธอค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ เสียงเบาราวกับยุงบิน
“เอ่อร์โหงว ถ้านายยอมปล่อยเขาไปสักครั้ง... ป้าจะยอมทำตามที่นายบอกทุกอย่าง
แต่ป้าอายุ 45 แล้ว แก่จนหมดเสน่ห์ นายไม่รังเกียจเหรอ?”
หวังเอ่อร์โหงววางถ้วยชา แล้วยื่นมือไปแตะข้อมือเธอเบา ๆ
สัมผัสนั้นอุ่นนุ่ม
มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มราวกับกุมชัยชนะไว้แล้ว
“ป้าเมยเอ๋อร์ ถ้าป้ารู้เรื่องตั้งแต่แรก เรื่องก็คงไม่บานปลายแบบนี้หรอก
แก่ที่ไหนกัน ป้ายังสวยมีเสน่ห์อยู่เลย หรายเต๋ออี้นั่นแหละที่อยู่ในกองสมบัติแต่ไม่รู้จักเห็นค่า!”
ฮู่เมยเอ๋อร์ตัวอ่อนยวบ เกือบจะซบลงบนตัวเขา ใบหน้าร้อนผ่าว
เธอรู้ว่า นับจากวินาทีนี้ หรายเต๋ออี้คงได้สวมเขาแน่นอน
หวังเอ่อร์โหงวใช้สายตาหื่นกามจ้องเธอมานานแล้ว เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร?
แต่ถึงอย่างไรก็เคยเป็นสามีภรรยากับหรายเต๋ออี้ จะให้มองเขาเข้าไปติดคุกตาปริบ ๆ ได้อย่างไร!
ส่วนหวังเอ่อร์โหงวหัวเราะเย็นชาในใจ—
หรายเต๋ออี้เอ๋ย หรายเต๋ออี้ นายคิดว่าแค่เอาที่ดินมาแลกกับเทปบันทึกเสียง แล้วทุกอย่างจะจบหรือไง?
สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่รีดเลือดจากนายสักหน่อย หรือให้มาช่วยงานฉัน
ฉันยังจะเหยียบศักดิ์ศรีกับผู้หญิงที่นายหวงแหนที่สุดให้จมดินทีละนิด
สิ่งที่นายติดค้างฉัน ฉันจะทวงคืนให้หมด ทั้งต้นทั้งดอก ทีละอย่าง